सृष्टीचे पालक

दिसे एकटा उदास पक्षी शुष्क वाळल्या झाडावर

कशी पसरली मरगळ सांगा उष्ण विखारी वाऱ्यावर

कुणी पेरले बीज विषाचे अवतीभवती तारांने

पक्षी सारे संपत गेले ध्वनिलहरींच्या माऱ्याने

अवकाळी थयथयाट करते वीज बनुनी नर्मुन्डा

शीतल अवनी आता झाली धगधगणारी चामुंडा

कुठे खोदल्या खाणी आणिक किती शोषले धरणीला

लोभ म्हणू की मूर्खपणाचा कळस मानवी करणीला

नदी कोरडी, तळे कोरडे धरा फाटली भेगांनी

दुष्काळाशी नाळ जोडली तळहाताच्या रेघांनी

बदलत गेले सर्व ऋतू अन गुदमरलेला श्वास इथे

डोळ्यामध्ये पाणी आणिक ढगाविना आभाळ रिते

ओरडुनी तो व्याकुळ पक्षी सांगत सुटतो सर्वांना

एक रोपटे लावा दारी सोडत साऱ्या गर्वाना

वसुंधरेचा नाश थांबवा भूमातेचे बालक व्हा

मनात ठेवा या सृष्टीचे मालक नाही पालक व्हा