साद वसुंधरेची....

साद वसुंधरेची....

एकेकाळी पृथ्वीवरती वृक्षांचे घनदाट जंगल।

प्राणी - पक्षी विहरत होते, करती ' जंगल में मंगल '॥

दिवस बदलले, वृक्ष तोडले, इमारतींची आता जंगले।

अरण्यातले प्राणी - पक्षी भयभीत होऊन दूर पांगले ॥

सिमेंटच्या ह्या जंगलामध्ये कोठे पाणी, कोठे हिरवळ? ।

निसर्गाची साथ शोधती , त्यांस म्हणती इथे खेडवळ॥

आभाळाची नको निळाई, हवी कुणाला इथे हिरवाई?

उंच इमारती, भव्य फ्लॅटच्या मालकास का हवी वनराई? ॥

परंतु हे आभासी जीवन, कुठे घेऊन जाईल तुम्हां?।

एके दिवशी कराल तुम्हीही पाण्यासाठी पृथ्वी - परिक्रमा॥

पाणी जेव्हा नसेल भूवर, शास्त्रही शोधा घालील आवर।

हे विचारी मनुजा , तूच रे, वृक्ष वाचवून जीवन सावर॥

आधुनिकतेच्या नावाखाली , नको अंदाधुंद वृक्ष कत्तल।

तापेल जर ही वसुंधरा, कोपेल ती, अन् घडवेल अद्दल॥

तेव्हा नसेल हे जनजीवन, पाणी शोधीत फिरशील वणवण।

पशू - पक्षी शोधतील तुज मग,व्याकुळ होऊन करण्या भक्षण॥

माय आपली वसुंधरा ही, हिरवी झाडे तिची लेकरे।

वाचव त्यांना, वाचव जीवन, रक्षण करुनी सुखी राहा रे॥