प्रेमपत्र...

माझ्या मित्राने मला सहज एकदा

एक प्रश्न सुंदर विचारला काय

हे कविता लेख म्हणजे दादा

तू कागदावर नक्की लिहितोस तरी काय

वाचताना किती सोप्प वाटत रे

पण लिहायला खरंच जमत नाही

म्हणजे प्रयत्न तसा केला नाहीय

पण तेवढा विचार करायलाही जमत नाही

प्रश्न साधाच होता त्याचा

पण उत्तर खरंच सुचत नव्हतं

तो तर अति आतुर होता

पण मला फक्त हसू येत होत

खूप सोपं असत रे सगळं

फक्त मनापासून तेवढं लिहायचं असत

असं सगळं मी मनातच बरळलो

कारण त्याच्यासाठी ते अवघडच होत

हिम्मत तर त्याची कमालच म्हणावी

म्हणाला शिकवणारे मलाही लिहायला

यमक वैगरे मी जुळवीन कसतरी

तू शिकव तेवढ्या भावना ओतायला

अभ्यास त्याचा शून्य होता

पण इच्छा मात्र खूप होती

माझ्याप्रमाणे त्याचीही सुरुवात

कदाचित शून्यापासूनच होत होती

हसत हसतच म्हणालो मी त्याला ,

वाचायला कविता शिकवायची असते रे

लिहायला शिकवू शकतच नाही

यमक शेवटी जुळवलं म्हणजे

कुणी कवी म्हणवला जात नाही

व्यक्त होतो रे मी तर फक्त

असं वेगळं काहीच लिहीत नाही

तुला वाटते ती जादू शब्दांची

वाचनाशिवाय जमतच नाही

कुणास ठाऊक का असं

जिथे पिकतं तिथे विकत नाही

लिहितात तसे सगळेच आपलं आपलं

पण विषय दिल्यावरच सुचत नाही

प्रयत्न केला त्यानेही मग

सुरुवात केली प्रिय शब्दाने

व्यक्त झाला तोही अन मग

प्रेमपत्रच सहज उमटले.