Amit Bhagunde

Tragedy


3  

Amit Bhagunde

Tragedy


पायपीट

पायपीट

1 min 12K 1 min 12K

समद्यांना पडला एकच प्रश्न 

कधी सुकर होईल जिणं

हातावरल्या पोटाचं चालू आहे 

रोजच चाल ढकल करणं


स्वप्नांचं फुलवलं होतं रान

दुःखाला नव्हतं कोणतंच ठिकाण

अकस्मात परिस्थितीनं केलं बेभान

खोटं ठरलं जीवनाचं ज्ञान


मैल न् मैल पायपिटीनं

देहाचं झालं होतं मेणं

संपवून सारं देणं-घेणं

निघालो आम्ही गावाच्या दिशेनं


घामावर बसली धुळीची घाण

घशाला लागली पाण्याची आण

कष्टाच्या भाकरीनं आटला प्राण

मालवली ज्योत संपली शान


Rate this content
Log in

More marathi poem from Amit Bhagunde

Similar marathi poem from Tragedy