पावसाची पहिली सर

आल्या पावसाच्या सरी, तरी पक्षी वेलींवरी

भीरभीर पंख हलवूनी, जणू स्वागतच करी

किती आसुसला जीव, थंड हवेच्या स्पर्शाला

न्हाऊन निघाले मन, नाही माप त्या हर्षाला

किती मोहक दिसे, पावसाचे ते रूपडे

अवचित अंगावर थेंब, शहारले मन वेडे

आकाशाचे तरी किती वर्णावे सौंदर्य

पापणी न हलावी दिसता ढग काळे गर्द

भान ना उरावे मग आसपासच्या जगाचे

अनुभवाया आतुर झाले क्षण प्रतिक्षेचे

मातीचा दरवळ करी परिसर द्विगुणीत

डोळे मिटूनी श्वास घेता हरवले आठवणींत