नवी पहाट

मिटताच पापण्या डोळ्यांच्या हलकेचं भास तुझे होई, क्षणात मी गडबडुनी जागे होता, क्षण ते पुसून जाई।

मनाची ओढ ही, वाट आसवांनी बघते, शब्द मुखीच दडलेले, आतुरतेने वाट मी बघते ॥

 ्हे असे भास-आभास मनी तरंगी का व्हावे, का कुणा मी इतका जीव लावून बसावे ॥
 
कधी वाटे क्षणीक सारे, मनी प्रश्न अनेक,
हृदयात मात्र तुला गमावण्याचे दु:ख तेच एक ॥

 
कधी मी वाद तो देवासोबत का घातला,
हात जोडून तयासी मी आभारही मानला ॥

कधी परिक्षा देव तोच घेतो,
तोच आपल्याला संकटातूनी सावरतो ॥

आता मनाचे प्रश्न सारे सुटले,
 न कळणारे प्रश्नही उत्तरे देऊन गेले ॥

आता वाट सोनेरी मला ती दिसली,
आता नव्या आयुष्याची स्वप्ने मी बघत हरवून गेली ॥

घट्ट हातात हात घेऊन मला सुखाच्या वाटेवरी नेणारा कुणी गवसला,
आधार देत मजला का कधी कुणास ठाऊक आपलसा होऊनी गेला ॥

मी आता चालले सूर्यकिरणांच्या दिशेने
मार्ग दाखवेल भास्करची आता, त्याच्या सोनेरी किरणांने ॥

घेऊन निरोप आता मी वाट पुढे चाललिये,
काय बसलेत विचारात, चला नवी पहाट उजाडलीये ॥