नशा

त्याने नशेला घेतले आहे सोबती

विसरण्यासाठी दुःख जीवनातले

पण कोण सांगेल त्या वेड्याला

हे जीवनच त्यामुळे आहे मिटले

पहिले प्यायचा दुःख विसरण्यासाठी

मग ती त्याची सवय गेली होत

दुःख मात्र वाढत गेले दिवसागणिक

आणि तो जगतोय तिला दोष देत

ती तिचे काम करतेय प्रामाणिकपणे

असली सोबत की तू विसरून जातो सारे

एकदा की चढली ती तुझ्या नसामध्ये

तू तोडून आणू शकतो आकाशातले तारे

तिच्या नादी लागून हे झाले बाहुले

ज्यात ना उरला काही भाव ना प्रेम

फक्त आठवता कवटाळतो तिला

हाच झालाय त्याचा रोजचा नियम

आयुष्याच साऱ्यात मोठे दुख 

तर क्षणभराची ती नशाच होती

आणि हे वेडे मात्र तिच्यासाठी

सारे आयुष्य लयाला लावती