STORYMIRROR

Anjali Bhalshankar

Tragedy Classics

3  

Anjali Bhalshankar

Tragedy Classics

किती वेचावा पाऊस......

किती वेचावा पाऊस......

1 min
122

किती वेचावा पाऊस इवल्या मुठीतुन

सारी सुखदुःख वेचावी जशी जगातून

थोडी तुझी थोडी माझी जरी मिसळली

सुख राहु दे तुला कर दुःख वेगळी

सुखाचे थेंब सारे तुला मिळु दे सगळे

आहेत दुःखाचे जेव्हडे मला दे करून वेगळे

पाऊस वेचताना हाती किती मोती आले

काहीच ऊरले मुठीत खुप निसटून गेले

जे निसटून गेले ते माझे क्षण होते

मुठीत राहीले माझ्या ते तुझे मन होते.

पाऊस वेचताना किती गलबलून आले

जुन्या आठवणी सार्या जसे आभाळ  भरले.

पाऊस वेचताना सारे भरून पावले

ओल्या मातीच्या गंधात मन धुंद झाले

तन न्हाऊन निघाले किती दडवावा हुंदका

मनी दगा देतातच हे डोळे

तुझ्या येण्याने जगणे नव्याने सुरू झाले

वैशाख वणवा सरूनि जीवन ऊमलून आले

कीतीही वेचला पाऊस हाथ रीताच राहीला

कितीदा मोडला डाव पुन्हा पुन्हा मांडला.

पुन्हा पुन्हा मोडला.


साहित्याला गुण द्या
लॉग इन

Similar marathi poem from Tragedy