Manisha Awekar

Abstract


3  

Manisha Awekar

Abstract


हरे हुरहूर

हरे हुरहूर

1 min 199 1 min 199

कशी अचानक 

कातर संध्येला

लागे हुरहूर

माझिया मनाला


शांत जीवनात

नाही खळबळ

तरीही का अशी

मनी सळसळ?


चमके विचार

लख्ख मनामधी

मी नि माझे घर

मी खुराड्यामधी


कितीक बांधव

असती भुकेले

कितीक अपंग

जागी बसलेले


किती निराधार

अश्रू भगिनींचे

अधीर शोधिती

हात मदतीचे


कंकण सेवेचे

बांधले पाहिजे

अश्रू पुसण्यास 

गेलेच पाहिजे


आवर्तन असे

विचारांचे होता

हुरहूर गेली

मला न सांगता


Rate this content
Log in

More marathi poem from Manisha Awekar

Similar marathi poem from Abstract