धागा

अशी लाट वेडी उधाणून येता 

कसा शांत राही विरागी किनारा

नसे शाश्वती या अशा भेटण्याची

उगी भावनांचा कशाला पसारा

उरी शांततेच्या जरा खोल डोही 

कुण्या आठवांची अशी साद जावी 

तळाशी असा एक उद्रेक व्हावा 

समाधिस्थ मौनासही जाग यावी 

कुणी सांज अश्रू असे ढाळते की

फुलातून अस्वस्थ हुंकार येतो 

जरा केशरी रंग ये सांत्वनाला

उदासीन अंधार आकार घेतो 

कधी ओळखीचे कुणी नाव घेता

जिवातून काही सणाणून जाते

मुके बोल माझे मुक्या भावनांना 

जुने गंध हे कोण आणून देते 

किती रात्र राहील कोषात जागी 

किती उष्ण श्वासातली ही उकाळी 

उरे फक्त मागे जुनी वाफ सारी 

स्वतःचाच धागा स्वतःला विटाळी