बेधुंद सखा

काल सांजेला पुन्हा एकदा ,

बेधुंद सखा माझ्या अंगणी आला.

थोडा वेळ थांबतो म्हणाला ,

पण सारी रातच थांबून गेला.

जागवून सारी रात कुशीत ,

पहाटे पहाटे मला निजवून गेला.

भिजवून सारं अंगण माझं ,

स्वतःच बिचारा तो न्हाऊन गेला.

कधी रिमझिम कधी मुसळधार ,

धारेवर धार तो कोसळून गेला.

वाट पाहिली चातकांनी खुप पण ,

माझ्यासाठीच तो बरसून गेला.

खोल खोल झिरपून माझ्यात ,

सार अंग अंगण सुखवून गेला.

खेळत राहिला माझ्यासवे अन् ,

त्याचच भान तो हरवून गेला.

दुःख सावरून बाळांच माझ्या, 

मांडीवर त्यांना खेळवून गेला.

होत नव्हत देऊन सारं त्यानं,

साऱ्या सृष्टीला तोच हसवून गेला.