आत्ममुग्ध राजा

 आत्ममुग्ध राजा

देशरक्षणासाठी आवश्यक असतात सेना आणि राजा,

राजकारणासाठी हवी असते साधी, सजग प्रजा.

देश उभा राहतो राजा, शासन आणि जनतेच्या आधारावर,

एकमेकांत हितगुज साधले तरच होते प्रगतीचा मार्ग साकार.

पण जर जनतेला मिळाला आत्ममुग्ध राजा,

तर लाचार प्रजा काय करणार?

अन्याय करणाऱ्यांचीच होईल मजा,

प्रामाणिक करदात्यांना आणि देशभक्तांना मिळेल शिक्षा.

आदर्श राजासाठी प्रजेने निवडले लोकतंत्र,

राजेशाही आणि हिटलरशाहीला दिला निरोप.

तरीही जनतेच्या वाटेत येते क्रूर शासनतंत्र,

स्वार्थी, धूर्त शासक छळतो सतत जनतंत्र.

रानातील सिंहाची क्रूरता सर्वांना ठाऊक असते,

म्हणून वनप्रजा सतत सतर्क राहते.

पण लोकतंत्रातील राजा दाखवतो प्रामाणिकतेचे मुखवटे,

राजकार्यातून मात्र दिसते अक्षम्य क्रूरतेचे सावटे.

जर प्रजेचा राजा बनला आत्ममुग्ध,

स्वतःला विसरून झाला महामानव,

आणि जर त्यानेच विसरली कर्तव्ये व मानवता,

तर कशी टिकेल मानवी बंधुत्वता आणि सभ्यता?

आत्ममुग्ध शासकाचा अहंकार शेवटी मावळतो,

हे कटू सत्य त्यालाही ठाऊक असते.

मग तो आपले कर्तव्य आणि शक्ती का विसरतो?

इतिहासात त्याची नोंद का होते वाईट कार्याने?

जनतेसाठी इकडे आड, तिकडे विहीर,

संरक्षणासाठी आणि सुलभतेसाठी हवा राजा.

मानवी विकास श्रमांच्या वाटपाने सहज साधतो,

प्रत्येकाने आपले कर्म आणि कर्तव्य चोखपणे पार पाडावे.