തിരുമുറിവ്

തിരുമുറിവുകൾ നൽകി

പണ്ടൊരിക്കൽ കാലം

ദൈവപുത്രനെന്ന നന്മക്ക്.

കാലങ്ങളെല്ലാം മറിഞ്ഞുരുണ്ടുവരവേ,

മുറിവുകൾ വൃണങ്ങളായി

പൊട്ടിയൊലിക്കുന്നു,

വിഷം പുരണ്ടമനസ്സുകളിൽ..

എന്റെതെന്നു ഞാൻ

പറയുന്നതെല്ലാം

ജന്മജന്മാന്തരങ്ങൾക്കുമുൻപ്

വിഷം തീണ്ടിമരിച്ചൊരാ-

ത്മാവിന്റേതെന്ന് ജനം

തിരിച്ചറിയവേ,യതുമൂടിവച്ചു

കൊണ്ടു തൊന്തരവുകൾ

പണിയുന്നു,ഒരു ചെറുലോകം..

തിരുമുറിവുകളാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടവനെ

വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനെന്നു പുലമ്പുന്നൂ

മറ്റൊരു ലോകമെന്നു

വമ്പ്‌ പറയുന്നവനറിയുന്നില്ല,

എന്റേതും നിന്റേതുമെന്നൊന്നു-

മില്ലെന്നൊരാപ്തവാക്യം

കേട്ടുതഴമ്പിച്ചൊരു

തലമുറയുടെ വരദാനമാണതെന്ന്!

മുറിവുകളിപ്പോഴും നീരൊലിപ്പിച്ചു

വഷളായീടുന്നു

അതുകണ്ടിട്ടും കാണാത്തപോലെ

കിഞ്ചന വാർത്തമാനങ്ങൾ

കൊണ്ടുകച്ചമുറുക്കുന്നു

ഒരുപറ്റം കുറുക്കന്മാർ

ഇരുതൊന്തരവുകൾ

കൂട്ടിമുട്ടിയുണ്ടാകും

രക്തത്തുളികൾകൊണ്ടുദാഹം

തീർക്കുവാൻ..

മുറിവുകൾ വ്രണങ്ങളായി

പുഴുവും നാറ്റവും

വമിക്കുന്നുവെങ്കിലും

അതുണക്കാൻ കഴിയാതെ

വരുമോരുകാലം

അടുത്തുതന്നെയുണ്ടാകുമെന്നു

പരിതപിക്കുന്നു,

ചിന്തിത ഗഹനലോകം..