Mariyam Dhupli

Crime Romance Tragedy


4  

Mariyam Dhupli

Crime Romance Tragedy


ઓળખ

ઓળખ

4 mins 560 4 mins 560

ડિસેમ્બર , ૧૯૯૨ , મુંબઈ

ઘરના અન્ય સભ્યો લગ્ન સમારંભમાં ગયા હતા . એ ઘર પર જ રોકાઈ હતી . તબિયત ઠીક ન હોવાનું બહાનું ધરી દીધું હતું . પૂર્વનિશ્ચિત યોજના ધીરે ધીરે આગળ વધી રહી હતી . બધુજ નિશ્ચિત ક્રમમાં પાર પડી રહ્યું હતું . છતાં ખુબજ સાવચેતીથી દરેક ડગલું ભરવાનું હતું . એક નાનકડી ભૂલ માટે પણ કોઈ અવકાશની શક્યતા ન હતી .

ઝડપથી શરીર ઉપર એણે બુરખો ચઢાવ્યો. હાથમાંની કાળી બુકાનીથી ચ્હેરાને ઢાંકી લીધો . અરીસામાં એક ઉતાવળભરી દ્રષ્ટિ ફેરવી . ફક્ત બે સુંદર આંખો સિવાય કશુંજ દ્રશ્યમાન ન હતું .

સામેના ટેબલ ઉપર ગોઠવાયેલો ફોન રણકી ઉઠ્યો. એ રણકારથી એની શ્વાસો બમણી થઇ ઉઠી . પુરજોશમાં ધડકી ઉઠ્યું . ફોન ઉઠાવવા આગળ વધેલો હાથ થર થર ધ્રુજી રહ્યો . ઘરના કોઈ સભ્યએ તો.....હાથમાંની કાંડા ઘડિયાળ અને દીવાલ ઉપર લટકી રહેલી ઘડિયાળ બન્ને સાથે સમયની ચકાસણી થઇ રહી . આજ સમય તો નક્કી થયો હતો. આ એનોજ કોલ હશે અને એનોજ હોવો જોઈએ. હિમ્મત ભેગી કરી એણે ત્વરાથી રીસીવર હાથમાં લઇ લીધું .

એક તીણો ડરભર્યો અવાજ કંઠમાંથી દબાયેલા સ્વરે નીકળી આવ્યો .

" હેલો ...."

" સાંભળ, આજે નહીં ...."

" શું ? આજે નહીં તો કદી નહીં ...."

" અરે પણ બહાર પરિસ્થિતિ ઠીક નથી ."

" આ એક જ તક છે , જો એ હાથમાંથી નીકળી ગઈ તો ...મારે કોઈ રિસ્ક નથી લેવું ."

" પણ શહેરના હાલાત વણસી રહ્યા છે ...."

" તો ઠીક છે. હું ઘરે જ રહું છું અને આવતા અઠવાડિયે કોઈ અન્ય પુરુષની પત્ની બની જઈશ. આનાથી વધુ હાલાત વણસી શકે ?"

" સાંભળ.ઠીક છે. ચિંતા ન કર . તું નીકળ . હું પણ નીકળું છું . પણ સંભાળીને . તારો ખ્યાલ રાખજે . મુખ્ય બસ -સ્ટેશન પર મળીશું . "

" અલ્લાહાફિઝ ....."

" જય શ્રીકૃષ્ણ ....."

પોતાની બુકાનીને ચુસ્ત આખરી સ્પર્શ આપી એના ડગલાં ઘરમાંથી બહાર નીકળી પડ્યા . અંદરનો ભય અને બહારની પરિસ્થિતિનો ભય. બન્ને ભયના ગુણાકાર મનને પીગળાવી રહ્યા હતા . બુકાનીમાંથી બહાર તકાયેલી આંખોમાં એક પછી એક ભયંકર દ્રશ્યો ઉપસી રહ્યા હતા. ચારે તરફ લાગેલી આગ બધુજ ભસ્મ કરવાની જીદ જોડે વિફરી હતી. એ પછી વસ્તુ , વાહનો, દુકાનો હોય કે જીવતો જાગતો મનુષ્ય . લપાતીછૂપાતી એ ભયંકર વિનાશની સાક્ષી બનતી એ મુખ્ય બસ સ્ટેશન તરફ શ્વાસ લીધા વિનાજ દોડી રહી હતી. બુકાની પાછળ છુપાયેલો ચ્હેરો પરસેવે રેબઝેબ હતો . બુકાનીમાંથી દ્રશ્યમાન બે આંખો ડરના કુવામાં ડૂબી રહી હતી . અફરાતફરી અને માનવ ચીખો વચ્ચેથી માર્ગ કાઢતી જેટલી ઝડપે થઇ શકે એને મુખ્ય બસ સ્ટેશન પહોંચવું હતું. એ પણ પહોંચતો જ હશે.

અચાનક બુરખાની ધાર એની મોજડીમાં ભેરવાઈ અને એક પછડાટ સાથે એનું શરીર જમીન પર પછડાયું . બન્ને કોણીની ચામડી જમીન સાથે ઘર્ષણ કરતી થોડી લોહીમાં રંગાઈ રહી . પોતાના શરીરને બુરખા સાથે સંકેલવાનો સંઘર્ષ યથાવત હતો . અચાનક નજર ઉપર ઉઠી . થોડા ડગલાને અંતરે આવી ઉભેલું એક માનવ ટોળું તિરસ્કાર જોડે એને નિહાળી રહ્યું હતું. એ દરેક નજર એને સ્પષ્ટ કહી રહી હતી કે કેટલી ઘૃણા છે એમને એનાથી અને એના આ પોશાકથી . બુકાની કાઢી ટોળાને એ કઈ સંબોધવા ઇચ્છતી હતી . પણ એ કઈ કહી શકે એ પહેલાજ કેરોસીનનો ડબ્બો ઊંધો વળ્યો અને નામનીજ ક્ષણોમાં ન એનું અસ્તિત્વ રહ્યું , ન એના પોશાકનું.

મુખ્ય બસસ્ટેશન તરફ ઉતાવળે પહોંચી રહેલા એક પુરુષના ડગલાં બરાબર એજ સમયે શોકથી થંભી ગયા . સુંદર સફેદ ધોતી , ગળામાં રુદ્રાક્ષ , કપાળે લાલ ટીકો અને છાતી ને લપેટેલી મનમોહક શૉલ. કેટલું આહલાદ્ક યુવાન વ્યક્તિત્વ ! પણ સામે ઉભા માનવ ટોળાને એમાં કશું આહલાદ્ક અનુભવાઈ રહ્યું ન હતું . એ દરેક નજર તિરસ્કાર અને ઘૃણા જોડે એના પોશાકના દરેક અંશને ઘૂરકી રહી હતી . ભારોભાર નફરત હતી એમને એનાથી પણ અને એના આ પોશાકથી પણ. એ સંદેશો યુવાન દ્રષ્ટિ કળી ચુકી. ટોળાને સંબોધવાની એની ઈચ્છા પણ એના મનમાંજ ઘૂંટી દેવામાં આવી. બીજીજ ક્ષણે એ આહલાદ્ક યુવાન વ્યક્તિત્વ નિઃષ્પ્રાણ શહેરના રસ્તા ઉપર ઢળી પડ્યું .

એક દિવસ પહેલા .......

મરીન ડ્રાઇવ , મુંબઈ .

" તું ચિંતા ન કર, સંધ્યા. બધી વ્યવસ્થા થઇ ગઈ છે. કાલે સાંજે તું મારી જોડે હોઈશ. આ સમયે તો આપણા લગ્ન પણ થઇ ગયા હશે."

" આ શું છે જાવેદ?"

" આ મારી કઝીન નાઝીમાનો બુરખો છે. હવે ધ્યાનથી સાંભળ. ઘરેથી નીકળવા પહેલા આ બુરખો પહેરી લેજે. એનાથી કોઈ ને કઈ શંકા ન થશે. "

" અને આ ?"

" મારો એક મિત્ર નાટકમંડળીમાં કાર્ય કરે છે . એના પાસેથી આ પોશાક મળ્યો છે . હું આ પહેરીને જ આવીશ. "

" પણ જાવેદ , આર યુ શ્યોર ? આપણી ઓળખ આ પોશાકથી છુપાઈ રહેશે ?"

" ચોક્કસ માનવીની ઓળખ સદા એનાં પોશાકથીજ થતી આવી છે. જો વિચારો, લાગણીઓ, ભાવનાઓ દ્વારા થતી હોત તો કદી કોઈ સંધ્યા અને જાવેદને......"


Rate this content
Log in

More gujarati story from Mariyam Dhupli

Similar gujarati story from Crime