તરસ

ખુલ્લું આકાશ ક્યાં ઘેરી શકાય ઘનઘોર વાદળે ?

ઉડતા પંખીને ક્યારે ક્યાં કોણ બાંધી શકે સાંકળે ?

પવનના સુસવાટે લળી ઢળીને ઝૂલે છે ફૂલો,

ખુશબુનો પમરાટ ગુંથ્યો છે ઝળહળ ઝાકળે.

ધોમ ધખધખતી રણની બળબળતી બપોરે,

રાહીને ભટકાવી દીધો ખુદના વિચાર વમળે.

તૃપ્તિની-તરસી તરસ હતી ને ઉત્કટ આશ હતી ,

બેતાબ નજર પણ છેતરાઈ ગઈ મૃગજળે. 

જે અનમોલ અક્ષર લખી લખી ભૂંસી નાખ્યા હતા,

કલમ સહારે તે સૂરજની જેમ ઉગ્યા કાગળે.