શાને

વિધાતાએ લખ્યાં જ્યારે,

નહીં સાર્યા હતાં આંસુ,

ભલા એ દુ:ખ સહેવામાં,

હવે શાને રૂદન કરવાં.

કરી મૃત્યુ પ્રથમ નક્કી,

લખી એણે જીવનગાથા,

એ નિશ્ચિતતા વિષે જીવતાં,

હવે શાને મનન કરવાં.

રડયો જ્યારે જન્મ ટાણે,

હસી લીધું આ દુનિયાએ,

ઘવાયેલ લાગણીઓનાં,

હવે શાને જતન કરવાં.

ઘણી ખાવાં છતાં ઠોકર,

કદી ના શિર ઝૂકાવ્યું,

ભીતરના ભગવાનને ભૂલી

પત્થરને શાને નમન કરવાં.