રાહ જોતો માનવી

પ્રહર છે સંધ્યા સમોને કોઈ દિલ જેવું ઝાડવું,

એક માણસ છે ઉભો જાણે શું એને જાણવું ?

આસમાની રંગના ઘેરાય આખું આસમાન ને,

કેસરી શણગાર પહેરે છે ધરા એ માનવું.

પાંદડા ખર્યા કરે આવે જો પવન જો સામટો,

રાહ જુવે કોઈની આ માનવી એ ધારવું.

ઓથાર મળશે ઝાડવાનો ને એ સતત ટક્યો રહે,

માણસ તણું દુઃખ હવે આ ઝાડને પરમાણવું.

કોઈ ઓછાયો અને પડછાયા જેવું ચિત્ર છે,

કુદરત સમુ અમૂલ્ય સોનું હોઈ એવું માનવું.