મારી દીકરી

મન ક્યારેય ના ભરાય એવું એનું લાગણીઓનું હેત,

જોતા જ એનું નિર્દોષ મુખડું ભુલાય સઘળાં રાગ ને દ્વેષ.

દુનિયાને વિસ્મયથી નિહાળતી આંખોમાં હોય પપ્પા માટે સ્નેહ,

એ સ્નેહના તેજ સામે દુનિયાની બધી વસ્તુ લાગે જાણે નિસ્તેજ.

એના મરક મરક હસતાં હોઠમાં કમળની પાંદડી જેવી કુમળાશ,

ગમે તેવી દુવિધામાં પણ મનમાં ભરી દે એ અનેરી મીઠાશ.

એની કાલીઘેલી વાતો ઉતારી દે મારો દિવસભરનો થાક,

એની મીઠી કલ્પના ભરેલી વાતો જ લાવી દે સ્મિતની બહાર.

એના નાના પ્રેમાળ હાથોના સ્પર્શમાં લાગે મને સુકુનનો એહસાસ,

પ્રેમાળ મારી દીકરી તો છે મારા જીવનનો આધાર.