મારે પણ સવારને માણવી છે

જોને કેવી સોનેરી સુંદર સવાર ઊગી છે !

મારા હૈયે પણ એ જોવાની ઈચ્છા જાગી છે.

આ પંખીઓ કરે કલશોર, એ સાંભળવાની ઉત્કંઠા જાગી છે.

કેવી રીતે સવારને માણું ?

જોને સાથે આ જવાબદારીઓ પણ જાગી છે !

આ વોશીંગ મશીનનો અવાજ,

આ કચરાવાળાનો અવાજ,

આ દુધવાળાનો અવાજ,

આ બાળકોની ફરમાઈશનો અવાજ,

આ દાદાના નાસ્તાનો અવાજ,

આ અવાજમાં પંખીનો કલરવ તો ક્યાંય ખોવાઈ જાય છે !

આ કેવા ઊગેલા સુંદર ફૂલો છે !

આ પતંગિયા પણ કેવા દોડાદોડ કરે છે,

આ હવા કેવી મહેકે છે !

આ પંખીઓ કેવા ચહેકે છે !

પણ મને ક્યાં ફુરસદ છે !

આ રસોડું, આ હોલ, આ ચોકડી,

બધા મારા આગમનની રાહ જોઈ રહ્યા છે.

એને પણ મારો સંગાથ જોઈએ છે,

આ પંખીઓ કેવા આભે ચઢ્યા છે !

આ સૂરજ કેવો કોઈ પ્રખર, તેજસ્વી સાધુની જેમ ચમકી રહ્યો છે !

આ ભમરાઓ ફૂલોનાં કાનમાં કઈ ગપશપ કરી રહ્યા છે !

હું પણ આતુર છે એની વાતો સાંભળવા,

પણ કેમ સાંભળું ?

આ જીમ્મેદારીનાં ઢગલામાં ખોવાઈ ગઈ છું.

વોશીંગ મશીનનો અવાજ,

આ વાહનોનો શોરબકોર,

આ દૂધવાળાનાં અવાજોની આદત થઈ ગઈ મને,

આ પંખીઓનો કલરવ તો કેટલાય દિવસથી સાંભળ્યો જ નથી.