દિલોદ્યાનનું ગુલાબી ગુલાબ

મનના રંગીન શમણાં સંગે એક હસીન ગુલાબ ભાળ્યું,

રક્તરંગી હોઠ ગુલાબી, હળવું હસતાં તે ત્યાંથી ભાગ્યું.

દિલમંદિરના રંગભર્યા ગોખે સો સો દીવડા ઝળક્યા,

મન ખેંચાતું વારે વારે, એ નીલ પંખીએ દીલને છેડ્યા.

    

આંખોની પલકોમાં રમતું, મનમંદિરના ચોકમાં એ ઝુમતું,

અલપઝલપ જઈને જાણ્યું, એને સરોવર પાળે ગમતું.

એક સલોણી સંધ્યા સમયે મનમંદિરની પાળે એ બેઠું,

તેના સંગે જઈ બેઠો તો હાથે બતાવ્યું મારા નામે ટેટૂ.

    

અલકમલકની વાતો કરતાં એ આવી બેઠું ખોળે સીધું,

હેતપ્રીત મનમાં જાગીને તેના કપાળે એક ચુંબન કીધું.

'મૃદુ' ઝંખના પૂરી ભાળે ત્યાં તો તેને દીધો એક ટહૂકો,

જાગીને જોયું, માનુનીનો એજ અનેરો ચહેરો ઢબૂક્યો.