వేసవిలో పండు వెన్నెల

మరుగుతున్న ఆలోచనల లావాలు

మరిచిపోలేని సూరీడి పగటి బాధలు

ఎందుకని అడుగుతారు కన్నీటికి కారణాలు

విసిగిపోయాను

వేల ప్రశ్నల నుంచి విడుదలయ్యే సమయం ఇది

వేసవి చెమటల మీద చల్లగాలి

పండు వెన్నెల్లో ప్రకృతి నన్ను గాఢంగా హత్తుకుంది

కాసేపు చంద్రునితో దోబూచులాడి

చెలిమితో కలువలను చేరదీసి

వెన్నెల కాంతుల్లో విరహమను పుప్పొడిని చూసి

స్వపరాగ సంపర్కముతో తనువు ఫలించి

ప్రతి రాత్రీ ఒక ఎదురుచూపుకు తుది ఘట్టంగా మారుతుంది

ఎవరి మీద ఎవరికి ప్రేమ

నాకు ప్రకృతి మీదనా

లేక ప్రకృతే నన్ను వరించిందా

చంద్రుడిని విభూది రాయిలా ఒక పెట్టెలో పెట్టి

రోజూ కాస్త చలువ జ్ఞాపకాల్లా ఒంటికి అలదుకోనా

వెన్నెలను కెలిడియోస్కోప్ గోడల్లో బంధించి

కంటికి ఇంపైన దృశ్యాలను చూడనా

ఈవేల్టికి ఇద్దరం అలిసిపోయాం

పెనవేసుకుని నిద్రించే అలవాటు లేని జంటలా

కాస్త దూరం మంచిదే అని 

మళ్లీ రాత్రి వరకూ సూరీడి వెలుగులో ఉన్నాం