ନିଃଶବ୍ଦ

ଧୀରେ ଧୀରେ

ହୃଦୟ ହୀନ ଲାଗୁଥିଲା ସହର

ଅହମିକା ର ଓଢଣୀ ରେ

ଢାଙ୍କି ହେଇଯାଇଥିଲା ତାର

ଦୂରଦର୍ଶୀ ଆଖି

ସବୁଠି ଛକା ପଂଜା ର ଖେଳ

ଖୁବ କରୁଣ ହେଉଥିଲା

କିଛି ନିରୀହ ମୁହଁ

ପ୍ରେମ ବିଷାଦ ରାଗରେ

ମୂର୍ଚ୍ଛନା ତୋଳୁଥିଲା

ସାରା ସହର ଟା ଛଳନା ମୁଦ୍ରାରେ

ବିଶ୍ୱାସ ର ବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗି ସାରିଥିଲା

ନିଅଣ୍ଟିଆ ଜୀବନରୁ

ସାଉଁଟି ଥିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ର

ହିସାବ ନିକାସ ରେ କିଛି ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ

ଏତେ ଏଇସୁର୍ଯ୍ୟ ଭିତରେ ବି

ଗୋଟେ ହାହାକାର ମୟତା

ଚଳ ଚଞ୍ଚଳତା ଭିତରେ

ନିସ୍ତବ୍ଧ ହେଉଥିଲା ମନ

ଆତ୍ମୀୟ ଙ୍କ ଭିଡରେ

ଗୋଟେ ନିରୋଳା ଅସହାୟ ପଣ

ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ର ଦର୍ଘ୍ୟ ମାପିବାକୁ

ସାହସ ନଥିଲା, ତେଣୁ ଫେରିବାକୁ ହେଲା

ଅନେକ ପଛରେ ଛାଡି ଆସିଥିଲା

ଗୋଟେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ହୀନ ଭାବିତବ୍ୟ

ପାଦ ଦୁଇଟି ମାଡିଚାଲିଥିଲା

କେଜାଣି କେଉଁଠିକୁ

ଆଗକୁ ଆଗକୁ ନା ପଛକୁ