Independence Day Book Fair - 75% flat discount all physical books and all E-books for free! Use coupon code "FREE75". Click here
Independence Day Book Fair - 75% flat discount all physical books and all E-books for free! Use coupon code "FREE75". Click here

Rabinarayan Senapati

Thriller


4.9  

Rabinarayan Senapati

Thriller


ସମୟର ମାନଚିତ୍ର।

ସମୟର ମାନଚିତ୍ର।

12 mins 567 12 mins 567

 

ଗାଡି ଛୁଟି ଚାଲିଛି, ଛୋଟିଆ ମାରୁତି କାର । ଗନ୍ତବ୍ୟ ବହୁତ ଦୂର, ଓଡିଶା ଝାଡଖଣ୍ଡ ସୀମାର ଏକ ଗ୍ରାମ ଶାଳବେଡା । ଶୁଣିଛି ଗ୍ରାମର ଗୋଟିଏ ସାହି ଓଡିଶାରେ ଓ ଅନ୍ୟ ସାହିଟି ଝାଡଖଣ୍ଡରେ । ସହଯାତ୍ରୀ କେହି ନାହିଁ । ଗୁଗୁଲ ମାନଚିତ୍ରରେ ଠିକଣା ପକାଇ ଦିଗ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମାଗିଲି ଓ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲି । ସାଢେ ତିନିଘଣ୍ଟାର ଯାତ୍ରା । ଏଡେ ନିପଟ ମଫସଲରୁ ସାଥୀ ମାନସ ମେଧା ବଳରେ ଆଗକୁ ଆସିପାରିଥିଲା ! ମନରେ ଏକ ସଫଳତା ବା ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଭାବ ଆସି ମିଳାଇ ଗଲା । ଆହାଃ, ବନ୍ଧୁ ବିଚରା ଅକାଳରେ ଚାଲିଗଲା ସ୍ତ୍ରୀ ଛୁଆ ପିଲାଙ୍କୁ ଛାଡି । ଆଜି ତାହାର ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି । ଏଡେ ବନ୍ଧୁତା ମଧ୍ୟରେ ବି କେବେ ଏତେ ଦୂର ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମକୁ ଯିବା ହୋଇନି କି ହୋଇନଥାନ୍ତା, ଯଦି ଏ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଘଟି ନଥାନ୍ତା । ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଏଡାଇ ଯିବାର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁନଥିଲା । 


ଗାଡି ଚାଲିଛି । ଜାତୀୟ ରାଜପଥ ତ୍ୟାଗ କରି ରାଜ୍ୟ ରାଜ୍ୟପଥରେ ଏବେ । ବଣ ପାହାଡ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା ବେଶ୍ ମନୋମୁଗ୍ଧକର । କେଉଁଠି ହାତୀ ଚଲାପଥର ସଂକେତ, କେଉଁଠି ଅଙ୍କାବଙ୍କା ଘାଟି ରାସ୍ତାର ଆଗୁଆ ସୂଚନା, ପୁଣି କେଉଁଠି ନାଳ ଉପରେ ପୋଲିଆଟିଏ । ବନସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ହଠାତ୍ ଦିଶି ଯାଉଛି ପଥପ୍ରାନ୍ତରେ ବିଚିତ୍ର ବେଶଭୂଷାର ମଣିଷ ତା ବଣିଜ ଧରି ବସିଛି, ପେଟ ପାଟଣା । ପୁଣି ଆସୁଛି ଛୋଟିଆ ଛକଟିଏ । ଯାନବାହାନର ଭିଡ ନାହିଁ, ମନେ ହେଲା ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷଣ ମୁକ୍ତ । ତାପ ନିୟନ୍ତ୍ରକ ବନ୍ଦ କରି ଝରକା ଖୋଲିଲି । କେଜାଣି ସେ ବଣରେ କେଉଁ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା, ପବନରେ ଥିଲା ମହକ । ବନ୍ଧୁଙ୍କ ବାବଦୀୟ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପାଶୋରି ଗଲି ସେହି ମନୋରମ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ମହକରେ ।


ହଠାତ୍ ସନ୍ଦେହ ହେଲା ମୁଁ ଗୁଗୁଲକୁ ଠିକ୍ ଦେଖି ଠିକ୍ ଶୁଣି ଠିକ୍ ରାସ୍ତାରେ ଆସୁଛି ତ ? କେଜାଣି? ପୁଣି ମାନଚିତ୍ରକୁ ଦେଖିଲି, ବିଶେଷ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଶାଳବେଡା ଆଉ ଅଶି ମିନିଟ ଦୂରରେ । ମୁଁ ମାଡି ଚାଲିଲି । ପଥ ନିର୍ଜନତର । କିଛି ସମୟ ଉପରାନ୍ତେ ପୁନଶ୍ଚ ଦେଖିଲି ମାନଚିତ୍ର । ସେହି ଅଶି ମିନିଟ ଓ ସେତିକି ଦୂରତା ଦେଖାଉଛି । ଭଲଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲି; ଓ ହୋ, ସେଠାରେ ବୋଧହୁଏ ସଂଯୋଗ କଟି ଯାଇଛି । କାହାକୁ ପଚାରିବି? କେହି ଦିଶୁ ନାହାନ୍ତି । ପୂର୍ବ ଛକଟି ଅନେକ ପଛରେ ଛାଡି ଆସିଲି । ଅଟକି ଗଲି । ଗାଡି ବାହାରକୁ ଆସିଲି, କିଛି ସମୟ ପରେ ବିପରୀତ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ଏକ ଟ୍ରକକୁ ହାତ ଦେଖାଇ ଅଟକାଇଲି, ସେ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ ବରଂ ବେଗ ବଢାଇ ଚାଲିଗଲେ । ଏମିତି ପୁନଃ ପୁନଃ ଘଟିଲା । ସମାନ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ଏକ କାରକୁ ଅଟକାଇଲି, ସେ ବି ବେଗ ବଢାଇ ଚାଲିଗଲେ । କାର ପଛରେ ଏକ ଧଳା କାଗଜରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା ପୋଷ୍ଟର ଲାଗିଥିଲା । ଅକ୍ଷର ଅଚିହ୍ନା, ମନେହୁଏ ଅଲଚିକ କିମ୍ବା ଔରାଙ୍ଗଚିତ୍ । କି ପ୍ରକାର କଥା ବିଜ୍ଞାପିତ ହୋଇଛି?


ଏଁ, ଲାଲ୍ କାଳିର ଲେଖା! ଏ ସ୍ଥାନରେ ପୁଣି ଗାଡି ଅଟକୁ ନାହିଁ! ହଠାତ୍ ଭୟ ଆସିଗଲା । ଗାଡି ମଧ୍ୟକୁ ପଶିଗଲି । ଝରକା କାଚ ଟେକିଦେଇ ଜଣା ଥିବା କେତୋଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଆଗକୁ ମାଡିଚାଲିଲି । ହନୁମାନ ଚାଳିଶା ଜଣା ନାହିଁ, କେବଳ ଗାଇ ଚାଲିଲି, ସଙ୍କଟମୋଚନ ନାମ ତୁହ୍ମାରୋ । ଦେଖିବା ଆଗକୁ କେଉଁଠି ମୋବାଇଲ ସଂଯୋଗ ଆସୁଛି ବା ନିରାପଦ ଛକଟିଏ!


ବାର କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଗ୍ରାମଟିଏ ଆସିଲା ଫୋନ୍ ସଂଯୋଗ ତଥାପି ଆସିନଥାଏ । ସମୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ନିକଟତର । ଦୁଇଟି ମାତ୍ର କେବିନ ପଡିଥାଏ ସେଠାରେ । ଗୋଟିଏ ଚା ଜଳଖିଆ ଦୋକାନ ଓ ଅନ୍ୟଟି ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କିସମର। ମନରେ ଭୟଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପଚାରିଲି, ଏହାପରେ ଆଗକୁ କେଉଁ ବଡ ଗାଆଁ ଆସିବ ଯେଉଁଠି ଟେଲିଫୋନ କାମ କରିବ? ବାଟ ହୁଡିଛି ବୋଲି କହିବାକୁ ସାହସ ହେଲା ନାହିଁ । ସେମାନେ ଓଡିଆ ବୁଝିଲେ । ଗ୍ରାମ ପଞ୍ଚାୟତ ରାମପୁର ଆଉ ସାତ କିଲୋମିଟର, ସେଠାରେ ଫୋନ କାମ କରିବ । ବିଳମ୍ବ ନକରି ଚାଲିଲି । ସେଇଠି ମନଟି ହାଲୁକା ହୋଇଗଲା । ଗୁଗୁଲ କାମ କଲା । ହିସାବ କରି ଦେଖିଲି ପ୍ରାୟ ଚାଳିଶ କିଲୋମିଟର ଭୁଲ ରାସ୍ତାରେ ଆସିଲିଣି । ତେବେ ମାନଚିତ୍ର ବିକଳ୍ପ ରାସ୍ତା ଦେଖାଇଲା ମୋ ଯାତ୍ରାପଥକୁ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ । ଯନ୍ତ୍ର ଉପରେ ବଡ ଭରସା ମଣିଷର, ମଣିଷ ଉପରେ ନୁହେଁ । କେତେ ଜଣଙ୍କ ସହ ଏମିତି ବୁଲେଇ ବଙ୍କେଇ ଆଲୋଚନା କଲି ସେମାନେ ଯେମିତି ସନ୍ଦେହ କରିବେ ନାହିଁ କି ମୁଁ ଅସୁବିଧାରେ ଅଛି । ହଁ ମ, ଅଳ୍ପ ବାଟପରେ ତ ଠିକ୍ ରାସ୍ତାକୁ ଫେରି ଆସିବି ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ କାହିଁକି? ଅବାଟରୁ ବାଟକୁ ଫେରିବାର ସମ୍ଭାବନାଟି ସର୍ବଦା ଆନନ୍ଦଦାୟକ । 


ମୁଁ ଆଗେଇଲି । ଭୁଲିଗଲି ଏହି ଅଳ୍ପ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଆମ ଅତି ପରିଚିତ ଯନ୍ତ୍ର ଜଗତରୁ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରକୃତି କୋଳରେ ଶରଣ ପଶିଥିଲି । ସାମାନ୍ୟ ସାମାନ୍ୟ କାରଣରୁ ଆତ୍ତୁର ହେବା ଓ ଉଲ୍ଲସିତ ହେବା ବଡ ସ୍ୱଭାବିକ କଥା। ହଠାତ ପିଚୁ ରାସ୍ତା ସରିଗଲା, ଅଣଓସାରିଆ ମୋରମ ରାସ୍ତା । ଜଙ୍ଗଲ ପତଳା ହୋଇ ଆସିଲା ଓ କ୍ରମେ ଆସିଗଲା ଟାଙ୍ଗର ଭୂଇଁ । ଗାଆଁଟିଏ ବି ଦିଶୁନି । କେଉଁଠି ଆସି ଫସିଗଲି! ସତେ ଯେମିତି ବାଲି ନଥିବା ଶୀଳା ମରୁଭୂମି । ବଣ ରାଇଜରେ ଏମିତି ଯାଗା ଥାଇପାରେ! ଫୋନ ପୁନଶ୍ଚ ସଂଯୋଗଚ୍ୟୁତ । ମୁଁ ବିଚଳିତ ହୋଇ ପଡିଲି । ଉପାୟ ନାହିଁ, ସମାନ ରାସ୍ତାରେ ଆଗକୁ ମାଡି ଚାଲିଲି । ଭୋକ ଲାଗିଲାଣି । ଆଜି କଣ ଆଉ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ହେବ? ରାସ୍ତା ଯେମିତି ବି ହେଉ ମଣିଷ ଥିବାର ପ୍ରମାଣ । ଏଥର ଗାଆଁଟିଏ ଆସିଲେ ଭୟ ଓ ସଙ୍କୋଚ ନକରି ପଚାରିବି କୌଣସି ଜାଣିବା ଶୁଣିବା ଲୋକଙ୍କୁ । ପୁଣି କିଛି ବାଟ ଗଲାପରେ ରାସ୍ତା ଅଣ ଓସାରିଆ, ଆବୁଡା ଖାବୁଡା । ମୁଁ ପୁରା ବିବ୍ରତ ହୋଇ ପଡିଲି । ତଥାପି ଆଶା, କେମିତି ହେଉ ମୁକୁଳି ଯିବି ଓ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚିବି । ବାମ କଡରେ କିଛି ଦୂରରେ ମନେହୁଏ ଗ୍ରାମଟିଏ ପାହାଡ କୋଳରେ ବସା ବାନ୍ଧିଛି । ଚାଲି ଚାଲି ଯିବା ବ୍ୟତୀତ ଉପାୟ ନାହିଁ । କେଜାଣି କାହିଁକି, ଫେରିଯିବାର ଇଚ୍ଛା ଆଦୌ ଆସୁନଥାଏ । 


ମନେ ହେଲା ମୁଁ ଯନ୍ତ୍ରବତ ଆଚରଣ କରୁଛି ଓ ଯାହା କରୁଛି ତାହାଠୁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ମୋ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ । ଗାଡିକୁ ଛାଡି ଏକ ଫର୍ଲଙ୍ଗ ଦୂର ଆଗକୁ ଆସିଲିଣି । ବଡ ନିଃସଙ୍ଗ ଲାଗିଲା । ଆପଣାର ଛାଇ ଏବେ କଛି ଲମ୍ବା ହୋଇ ମୋ ସମାସ୍କନ୍ଦ ଲାଗିଲାଣି । ନିଃସଙ୍ଗତା କିଛି ଲାଘବ ହେଲା । ପ୍ରଥମ କରି ମନେହେଲା ଛାଇଟି କେତେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ବେଶ୍ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ଜଣେ ସାଥୀ ମୋର । ମୁଁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ତାକୁ ଚାହିଁଲି, ସେ ମୋତେ ଅନାଇଲା ଭଳି ଲାଗିଲା । ମନେହେଲା ଆମେ ଭାବ ବିନିମୟ କରିବା ସମ୍ଭବ । ମୁଁ ତାକୁ କହିଲି ଚାଲ ମୋ ସାଥିରେ, ସେ ଚାଲିଲା । ସେ ତ ମୋ କଥା ବୁଝି ପାରୁଛି । ସେ କିଛି କହନ୍ତା ନାହିଁ । ହେଲେ ସେ କେଉଁ ଭାଷାରେ କହିବ? ମୁଁ ବୁଝି ପାରିବି ତ! ସେ ଯଦି ମୋ କଥା ବୁଝି ପାରୁଛି, ମୁଁ କାହିଁକି ବୁଝି ନପାରିବି । ବଡ ଆକୁଳ ହୋଇ ତାକୁ ନିବେଦନ କଲି ମୋର ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଅବସ୍ଥା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଲି, କାଳେ ସେ କିଛି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବ ।


ମୁଁ ଆଉ ଏକୁଟିଆ ନଥିଲି । ଆମେ ଦୁହେଁ ଚାଲୁଥିଲୁ । କ୍ରମେ ମୁଁ ନିଜର ଅହଂ ଭାବକୁ ସମର୍ପଣ କରି ଚାଲିଥିଲି । କାହା ପାଖରେ? କେଜାଣି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ କିମ୍ବା ମୋର ଏ ଅତି ପୁରୁଣା ଅଥଚ ଅତିନୂଆ ଛାୟା ରୂପ ପାଖରେ । ହଠାତ୍ ମୋର ବଡପଣିଆ ଦୂର ହୋଇଗଲା । ମୁଁ ତାହାର ପରିଚାଳକ ନହୋଇ ତାଦ୍ୱରା ପରିଚାଳିତ ହେବାକୁ ଚାହିଁଲି । ସତେ ଯେମିତି ମୁଁ ଅଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଗତି କରୁନାହିଁ ବରଂ ସେ ମତେ ଟାଣି ନେଉଛି । ସେ ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଉଛି । ସେ ମୋତେ ଭରସା ଦେଉଛି । ମୁଁ ଯାହା ଯାହା କରି ଚାଲୁଛି ସେସବୁ ଯେମିତି ତା ଇଛାରେ ହେଉଛି । 


ସେ କହୁଛି, - ଯମା ଡରନି । ଏଇଟା ଆମ ନିଜ ଇଲାକା । ଚିହ୍ନି ପାରୁନୁ?

 ଚିହ୍ନି ପାରିବା ଭଳି ମନେ ହେଲା ଅଥଚ ସଠିକ ସ୍ମରଣକୁ ଆସୁନି ।

 

ଆମେ ଏକ ବିଶାଳ ପୁଷ୍କରଣୀ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲୁ । କେଜାଣି କେତେଶହ ବର୍ଷ ତଳର ପୋଖରୀ! ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଥିବା ବିଶାଳକାୟ ବଟ ଓ ଅଶ୍ୱଥ ଗଛ ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲି । ଏତେ ବଡ ବଡ ଗଛ ମୁଁ କେଉଁଠି ଦେଖିନଥିଲି । ପୁଣି ମନେହେଲା, ଏସବୁ ମୋର ଅତି ପରିଚିତ । ସେଇ ଯେଉଁ ପଶ୍ଚିମ ପଟର ବରଗଛର ଓହଳ ସବୁ କୁଣ୍ଢେ ମୋଟ ହୋଇଛି, ସତେ ଅବା ସେସବୁର କିଶୋର ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତହିଁରେ ଦୋଳି ଖେଳିଛି । ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ଡାଳ ମାଙ୍କୁଡି ଖେଳିଛି । ସେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରାଇ ଦେଲା, କଣ ଚିହ୍ନି ପାରୁଛୁ । ହେଉ ଆ ଘର ଆଡେ ଯିବା । ଚିହ୍ନା ରାସ୍ତା ଭଳି ମୁଁ ଚାଲିଲି । ସେ ଯେମିତି ହଠାତ କହିଦେଲା ଯେ ସବୁ କିଛି ବଦଳି ଯାଇଛି; ଜାଣି ପାରିଲିନି ତାହାର ଏ ସ୍ୱଗତୋକ୍ତି ସୁଖର ଅବା ଦୁଃଖର ।


ଆମେ ଗ୍ରାମଦେବତୀଙ୍କ ସନ୍ନିକଟରେ ଥିବା ଘରଆଡେ ଗଲୁ । ସାମ୍ନା ଦରଜା ଖୋଲି ଭିତରେ ପଶିଲୁ । କାହାର ଅନୁମତି ନେବା ସତେ ଅବା ଜରୁରୀ ନୁହେଁ। ଜଣେ ଯୁବକ ବାହାରି ଆସି ଆମର ଏତାଦୃଶ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଚମ୍ବିତ ହେଲେ ଅଥଚ ନରମ ଗଳାରେ ପଚାରିଲେ, - କାହାକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି? ତାଙ୍କ ଭାଷା ଭିନ୍ନ ଅଥଚ ମୋ ଛାୟାସ୍ୱରୂପ ତାହକୁ ବୁଝି ପାରୁଛି ଏବଂ ସେ ବୁଝିଲା ମାନେ ମୁଁ ବି ବୁଝି ପାରୁଛି । 

ସାଥୀ ତାକୁ ପଚାରିଲା, ଏଇଟା କଣ ମୋ ଘର ନୁହେଁ, ଉଦୟ ଲାଗୁରିର ଘର ନୁହେଁ । ଦିସାରୀ ପରିବାରର ଘର ନୁହେଁ? ବଣଦେବତୀ ପୂଜକଙ୍କ ଘର ନୁହେଁ? 

ଯୁବକ ତଟସ୍ଥ ହୋଇ ଧୀରେ କହିଲେ । -ହଁ ଏହା ଲାଗୁରି ପରିବାର । ଦିସାରୀ ପରିବାର କିନ୍ତୁ ନାମକୁ ମାତ୍ର ପୂଜକ; ବଣଦେବତୀ ଆଉ କେଉଁଠି ପୂଜା ପାଉ ନାହାନ୍ତି । କେବଳ ଯାହା କିମ୍ବଦନ୍ତୀ କହେ ଅଗନା ଅଗନି ବନସ୍ତରେ ବଡ ନିଭୃତ ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାରେ ଥିଲେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ବଣଦେବୀ । ଗୁପ୍ତଭାବେ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ ଲାଗୁରି ବଂଶଧର ମାନେ । କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି, ତାହା ଜାଣିଥିବା ଲୋକ କେହି ନାହାନ୍ତି? ଲୋକେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ବହୁତ କାଳ ଆଗେ ଭୂମିକମ୍ପ ହେଲା । ପାହଡ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦେବୀ ମାଆ ଯେମିତି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ । ଲୋକେ ଆଉ ରାସ୍ତା ପାଇଲେ ନାହିଁ । ତତ୍କାଳୀନ ପୂଜକ ଆଉ ସେଦିନ ଫେରିଲେ ନାହିଁ । ଗ୍ରାମବାସୀ ମାନେ ଅନେକ ଖୋଜିଲେ ବୃଥାରେ । ସେବେଠୁ ବଣଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାପାଠ ବନ୍ଦ ଅଛି । ଉଦୟ ଲାଗୁରି ନାମରେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଆମ ବିଗତ ଚାରି ପୁରୁଷରେ ନଥିଲେ । କେଜାଣି ତା ଆଗ କଥା କିଏ କହିପାରିବ? 


ସାଥୀ କିଛି ନକହି ମୁରୁକି ହସିଲା । ମୁଁ ବୁଝି ପାରିଲି, ସେ ଅର୍ଥାତ୍ ମୁଁ ନିଜେ ସେ ନିଖୋଜ ପୂଜକ କେତେ ଶହ ବର୍ଷ ତଳେ । ଏବେ କେବଳ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ, ଯହିଁରୁ ଲିଭିଗଲାଣି ଉଦୟ ନାମଟି । 


ସେଠାରେ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ଚୌକି ଦେଖାଇ ଯୁବକ ବସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ । ମନରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ, ପ୍ରକୃତରେ ସେ କହିଲେ କାହାକୁ? ସେ କଣ ଛାୟାପୁରୁଷକୁ ଦେଖି ପାରୁ ନାହାନ୍ତି? କିନ୍ତୁ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସେ ହିଁ ତ କରିଥିଲା।


ତାଙ୍କ କଥାରେ ଥିଲା ଅହେତୁକ ଆତ୍ମୀୟତା ଯଦିଓ ଉତ୍ତର ନାସ୍ତି ସୂଚକ । ଏମିତି କଥୋପକଥନ ଚାଲୁ ରହିଛି, ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ଜଣେ ଏକ ବିଶେଷ ପାନୀୟ ପରସି ଦେଲେ ଗୋଟିଏ ମାଟି ପିଆଲାରେ । ମୋର ଆଉ ସନ୍ଦେହ ନଥିଲା, ସେମାନେ କେବଳ ମୋତେ ହିଁ ଦେଖୁଥିଲେ । ଅଥଚ ମୋ ତରଫଟି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ କେବଳ ମୋ ଛାୟାପୁରୁଷ । ନଚେତ ମୋତେ ଅବା କଣ ଜଣାଥିଲା! ବଡ ତୃପ୍ତିକର ଥିଲା ସେ ଅଜଣା ପାନୀୟ । ମୋତେ ଜଣାଇଦେଲା ମୋ ସାଥୀ, ସେଇଟା କୁଆଡେ ଲିଟିରି ଗଛର ରସ, ଯେତେ ସମୟ ରହିଲେ ବି କେବେ ଖଟା ହୁଏ ନାହିଁ କି ନିଶା ହୁଏ ନାହିଁ । 

ତେବେ ସେ ପୁଣି ମୋତେ ସେଠାରୁ ଏକ ପ୍ରକାରେ ଭୀଡିନେଲା, -ଏମାନେ ମୋ ବଂଶଧର ହେଲେ ବି ଚିହ୍ନିବାର ଉପାୟ ନାହିଁ । ଯଚେଇ ହୋଇ ଚିହ୍ନା ଦେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ।


ଆମେ ଏବେ ଯାଉଥିଲୁ ଏକ ଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ । ବଣ ପଡିଲା, ବଣ ଘଞ୍ଚରୁ ଘଞ୍ଚତର ହେଲା । ଟିକି ପାହାଡଟିଏ ଚଢିସାରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଉଚ୍ଚ ପାହଡଟି ଆମେ ଚଢୁଛୁ । ଆଉ ରାସ୍ତା ନଥିଲା । ସେ କହିଲା କି ସବୁ ବଦଳି ଯାଇଛି କିନ୍ତୁ ସେ ଖୋଜି ନେବ । 


ଦିନ ଆଉ ଘଡିଏ ମାତ୍ର ଅଛି, ଏ ସମୟରେ ଆମେ ଯାହା କରୁଛୁ ତାହା କେତେଦୂର ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ! 


ତା କଥାରେ ମୁଁ ଏକ ଶୀଳାଖଣ୍ଡକୁ ହଟାଇବୋକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି । ହେଲା ନାହିଁ । ଠେଙ୍ଗା ପରି ଶୁଖିଲା ଡାଳ ଏକ ପଡିଥିଲା । ସେଇଟିକୁ ଶାବଳ ପ୍ରାୟ ବ୍ୟବହାର କରି ପଥର ଖଣ୍ଡକୁ ହଟାଇଲି । ଦେଖାଗଲା ଏକ ସୁଡଙ୍ଗ । ଆମେ ତହିଁରେ ପ୍ରବେଶ କଲୁ । ମନେ ହେଲା ତାହା ଅନେକ କାଳୁ ଅବ୍ୟବହୃତ । ଚେମିଣିଆ ଜାତୀୟ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ସେଇଠି ଘର କରିଛନ୍ତି । ଦେହ ହାତ ପିଟି ହୋଇଗଲେ କେତେ କିସମର ଜୀବ । ସେ କହିଲା, ଏ ରାସ୍ତା ସାର୍ବଜନୀନ ନୁହେଁ, କେବଳ ଦିସାରୀ ପରିବାରର କେବେ କେବେ ବ୍ୟବହୃତ ରାସ୍ତା । ସୁଡଙ୍ଗ ମଧ୍ୟକୁ ସାମ୍ନା ଦିଗରୁ ଆଲୋକ ଆସୁଛି, ହୁଏତ ପବନ ବି । ପାହାଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି । ତେଣୁ ସୁଡଙ୍ଗର ଛାତ ଦୁଇ ଫାଳ ହୋଇ ଆଗକୁ ଧସି ପଡିଛି । ଅର୍ଥାତ୍ ଆମେ ଗନ୍ତବ୍ୟ ଶେଷମୁଣ୍ଡରେ ନପହଞ୍ଚି ପୁଣି ବାହାରକୁ ବାହାରି ଆସିଲୁ, ପାହଡର ଅପର ପାଶ୍ୱର୍ରେ । କଣ ଅନୁମାନ ଲଗାଇ, ଏକ ବିଶାଳ ଗଛର ଶୀର୍ଷ ଭାଗରେ ସେ ମୋତେ ଚଢାଇ ଦେଇ ସେ ଗଛର ମୂଳକୁ ଓହ୍ଲାଇବାକୁ କହିଲା । ଲାଗିଲା, ଏ ଗଛ କାଳଜୟୀ ଓ ଏକାନ୍ତ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ । ମୋର ଅନୁମାନ ସତ ହେଲା । ଚିହ୍ନା ଚିହ୍ନା ଲାଗୁଥିବା ଏକ ଛୋଟକାଟିଆ ଗିରିବୃତ୍ତ ମଧ୍ୟର ଜଳାଧାର ବା ହ୍ରଦ ଦିଗରେ ଆମେ ଓହ୍ଲାଉଥିଲୁ । ହ୍ରଦଟିକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବାକୁ ପାଦଚଲା ରାସ୍ତା ଅଛି । ଆମେ ଘଣ୍ଟା କଣ୍ଟା ପରି ବୁଲିବାକୁ ଲାଗିଲୁ । ପହଞ୍ଚିଲୁ ଏକ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ । ପଥର ଖୋଳି କରାଯାଇଛି ଦୁଇଟି କୋଠରୀ । ଗୋଟିକରେ ଅଛନ୍ତି ଦେବୀ ମୂର୍ତ୍ତି, ବ୍ୟାଘ୍ର ଉପରେ ଉପବିଷ୍ଟା । କେଜାଣି କେତେକାଳ ଏହା ପୂଜା ପାଇନାହାନ୍ତି କହିହେବ ନାହିଁ । ଦ୍ୱିତୀୟ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ମୁଁ ଚମକି ପଡିଲି। କାନ୍ଥକୁ ଆଉଜି ଚକାସନ ମୂଦ୍ରାରେ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ମୃତ ମଣିଷ ଜଣେ ବସିଛନ୍ତି । ସାଥୀ ପୁନଶ୍ଚ ହସି କହିଲା, ଆହାରେ ଉଦୟ! ସେ ମୋତେ ବୁଝାଇ ଦେଲା, ଏ ଦୁଇ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ ବନର ଗୁଳ୍ମଲତାରୁ ତିଆରି ଅତିବିଶେଷ ରସାୟନକୁ ନିମ୍ବ, କରଞ୍ଜ ଓ ଲିଟିରି ତେଲରେ ଗୋଳାଯାଇ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଦିଆଯାଇଛି ଲେପ, ଏହା ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଫଳ, ପୁଷ୍ପ, ଡାଳ କିମ୍ବା ଜୀବର ଶରୀର ପଚିବାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ । ସେପାଇଁ ଉଦୟ ଶୁଖିଯାଇଛି ।

ଉଦୟର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା କିପରି? ସେ ବି କହି ପାରିଲା ନାହିଁ, ଆପଣା ମରଣର କାରଣ କିଏ ବା କହିବ । ଭୟଙ୍କର ଭୂମିକମ୍ପ ଓ ପାହାଡ ଭାଙ୍ଗିବାର ଶବ୍ଦ ହେଲା ବେଳକୁ ଉଦୟ କିଛି ଲେଖୁଥିଲେ । ଲେଖନୀ ପଡିଛି ଚଟାଣ ଉପରେ। ତା ପର କଥା ଅଜଣା । ହୁଏତ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଉଡିଯାଇଛି । ମୋ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିଲା, ତେବେ ଉଦୟଙ୍କ ମୃତ ଶରୀରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଗଲାନାହିଁ କାହିଁକି? ସେ ହସି କହିଲା, ହୁଏତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବେ, ହୁଏତ ଚେଷ୍ଟା କରିନଥିବେ ମଧ୍ୟ । ମୁଁ ସେମିତି ପ୍ରହେଳିକା ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ ବି ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲିନାହିଁ ।


ସାମ୍ନାରେ ପଥରରର ପିଣ୍ଡି ଉପରେ ଧାତୁ ନିର୍ମିତ ପୋଥି ଭଳି କିଛି ଜିନିଷ ଖୋଲା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି । ସେ କହିଲା ପୋଥିକୁ ଉଠାଇ ପଢିବା ପାଇଁ । ଓଡିଆ ଅକ୍ଷରରେ ଲିଖିତ ହୋ ଭାଷାର ପୋଥି । ମୁଁ ପଢିଗଲି ସେ ବୁଝିଲା, ସେ ବୁଝିଲା ଅର୍ଥ ମୁଁ ବି ବୁଝିଲି ।


ଏହା ଏକ ପଞ୍ଜିକା କିସମର ଅନତିବୃହତ ପୋଥି । ଦିସାରୀ ପରିବାରର ବଂଶଲତାର ବିବରଣୀ ରହିଛି ତହିଁରେ । ପରମ୍ପରା ସମ୍ପର୍କରେ ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋଚନା ରହିଛି । ମୂର୍ତ୍ତି ପୂଜା ପ୍ରାୟତଃ ନଥିବା ପ୍ରକୃତି ପୂଜକ ହୋ ଜନଜାତି ପାଇଁ ବଣଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଏକ ଅନନ୍ୟ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି ଏ ପୋଥିରେ । ଏ ପୂଜା ଅନେକାଂଶରେ ଗୁପ୍ତ । ସଂଧ୍ୟା ହୋଇଗଲା, ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ପଥର ତିଆରି ଫିମ୍ପାର ଢାଙ୍କୁଣି ଖୋଲିଲା ସେ । ବାସ୍ନାରୁ ଜଣା ପଡିଲା ଏହା କରଞ୍ଜ ତେଲ । କେଜାଣି କେତେ ପୁରୁଣା। ସମୟର ମାନଚିତ୍ରତକ ମୋ ପାଇଁ ଦୁର୍ବୋଧ୍ୟ ହେଉଥାଏ । କୋଠରୀରେ ଥିବା ଏକ ଦୀପରେ ସଂଗ୍ରହ କଲା ତେଲ । ଶୁଖିଲା ତନ୍ତୁବହୁଳ ଲଟାଟିଏକୁ ପଥରରେ ଛେଚି, ତାହାର ଏକ ଅଂଶକୁ ସଳିତା କଲା । ସେଠାରେ ଥିବା ଚକମକି ପଥର ଦୁଇକୁ ପରସ୍ପର ଘଷି ନିଆଁ ସଂଗ୍ରହ କଲା ଶୁଖିଲା ପତ୍ରରେ । ଫୁଙ୍କି ଫୁଙ୍କି ତାହାକୁ ଜଳାଇଲା । ଦୀପକୁ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ କଲା । ଏକ ଶୁଖିଲା ଡାଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଉକ୍ତ ପଥର ଛେଚା ଶୁଖିଲା ଲତାକୁ ଗୁଡାଇ ଗୁଡାଇ ବାନ୍ଧିଦେଲା ସେ। ଏହାକୁ କରଞ୍ଜ ତେଲରେ କେତେ ସମୟ ଭିଜାଇ ଦେଲା ।


ତା ପରେ ବାହାରକୁ ଆସିଲା । ଏକ ଚଟାଣ ଉପରେ ଶୁଖିଲା କାଠକୁ ଜୁଇ ପ୍ରକାରେ ସଜାଇଲା । ବଡ ଯତ୍ନର ସହ ତା ଉପରେ ଥୋଇଦେଲା ସେ ମମ୍ମି ହୋଇ ଯାଇଥିବା ନର ଶରୀରକୁ । ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ କଲା । ଉଦୟ ଲାଗୁରି, ଦେବୀଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ପୂଜକଙ୍କ ଅନ୍ତେଷ୍ଟି । ଏ ସଂସ୍କାର ପରେ ଉଦୟ ହେବ ମୁକ୍ତ, ଅର୍ଥାତ ଛାୟାପୁରୁଷ ଆକା ଉଦୟ ହେବ ମୁକ୍ତ । ଦିଆସିଲି ବ୍ୟବହାର ପୁର୍ବ ଚକମକି ପଥର ଯୁଗର ପୂଜକ । ଏହାକୁ ମିଶାଇ କହିହେବ ମୋ ଛାୟାପୁରୁଷର ମୁକ୍ତି ମୋ ନିଜର ମୁକ୍ତି ନୁହେଁ କି? ମୋତେ ନିଜକୁ ବହୁତ ହାଲୁକା ଲାଗିଲା । ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଆନନ୍ଦରେ ଚହଲିଗଲା ମୋ ପ୍ରାଣସତ୍ତା ।


କହିଲା, - ଏବେ ଫେରିବା । ବାହୁଡିବାର ସମୟ ଆସିଗଲା । ବାଟେଇ ଦେବି ତୁମକୁ ସମୟର ବର୍ତ୍ତମାନର ପଥରେ ଯାହା ଦିନେ ମଶିବ ଭବିଷ୍ୟତରେ । ସେ ବାଟ ତୁମ୍ଭର, ମୋର ନୁହେଁ । ମୁଁ ବାହୁଡିବି ନୁହେଁ, ବାହୁଡି ସାରିଲିଣି । ଏ ଜୁଇ ଲିଭିଲା ପରେ ମୁଁ ଆଉ ତୁମ ସାଥୀ ଦେଇ ପାରିବି ନାହିଁ ।


ମୋତେ ପୋଥିକୁ ଧରିବାକୁ କହିଲା । ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ମଶାଲକୁ ସେ ନିଜେ ଧରିଲା। ପୁଣି ସେହି ଗଛଟିକୁ ଅନାୟସରେ ଆମେ ଚଢିଗଲୁ ଆମ ହାତରେ ଜିନିଷ ଧରିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ । ସୁଡଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲୁ । ହାତରେ ମଶାଲ । ବାହାରକୁ ଆସିବା ପରେ ସେ ମୋ ହାତରେ ମଶାଲଟି ଧରାଇ ଦେଲା । ଆଉ ମୁଁ ତାକୁ ପାଇଲି ନାହିଁ ସବୁ ଦିଗକୁ ଅନାଇ ପରୀକ୍ଷା କରିନେଲି, ସେ ଆଉ ନାହିଁ । ଉଦୟ ଲାଗୁରି ଫେରିଯାଇଛି ଅତୀତକୁ ।


ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥିର କଲି । ଲାଗୁରି ପରିବାରର ଦ୍ୱାରରେ ପୋଥିଟି ଥୋଇଦେଇ ମୁଁ ନିଜ କାର ପାଖକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଚାହିଁଲି । କେବଳ ଯାହା କେତୋଟି କୁକୁର ଭୁକୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେ ସ୍ୱରରେ ନଥିଲା ମୋତେ ତଡିବାର ଭାବନା । ବରଂ ସେମାନେ ଯେମିତି ସାକ୍ଷୀ ରହିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଉଥିଲେ । ଚାରିଆଡେ ଚହଟ ଚମ୍ପାର ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ, ସମ୍ଭବତଃ ପୁନେଇର ରାତି । ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷ ପରିବେଷ୍ଟିତ ପୂର୍ବୋକ୍ତ ଜଳାଶୟରେ ମଶାଲକୁ ନିର୍ବାପିତ କରି ମୁଁ ଚାଲିଲି । 

ବଡ କ୍ଳାନ୍ତ ଲାଗୁଥିଲା, ଆଉ ଆଗେଇ ପାରିବି ନାହିଁ, କାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଶୋଇପଡିଲି ।

ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ବେଳକୁ ଅନେକ ଉଚ୍ଚକୁ ଉଠିଲେଣି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ । ମୁଁ ଫେରିଲି। ଯେଉଁଠୁ ବାଟ ହୁଡି ଯାଇଥିଲି ସେଇଠି ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ପ୍ରାୟ ସେତିକି ସମୟ ହୋଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଗତକାଲି ମୁଁ ନୂଆବାଟରେ ଯାଇଥିଲି । ଭୂଗୋଳର ମାନଚିତ୍ର ଓ ସମୟର ମାନଚିତ୍ରରେ ମେଳକ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ପୁଣି ଦୋଛକିରେ, ବନ୍ଧୁଘରକୁ ଯାଇ ଦେଖାକରି ଫେରିବି କିମ୍ବା ସ୍ୱଗୁହକୁ ଫେରିଯିବି? ଗାଡି ଅଟକାଇଲି, ପାଖରେ ଝରଣା । ଦାନ୍ତ ଘଷିଲି, ସ୍ନାନଶୌଚାଦି କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପନ କଲି । ଏ ମଧ୍ୟରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲି, ନାଇଁ ନାଇଁ ଯାହା ହେଲେ ବି ମାନସ ଘରକୁ ଯାଇ ଫେରିବି । 


ଗାଡି ଚାଲିଲା ଶାଳବେଡା, ବିନା ଗୁଗୁଲ ମାନଚିତ୍ରରେ । ପ୍ରକୃତରେ ମୋବାଇଲଟି ଅନେକ ବେଳୁ ଶକ୍ତିରହିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଓ ମୋ ଗାଡିରେ ଏହାକୁ ଶକ୍ତି ଭରିବାର ସୁବିଧା ମୁଁ ରଖିନଥିଲି । ଏଣିକି ମଣିଷ ସହାୟ ।

ବନ୍ଧୁଘରେ ଗହଳି ଚହଳି, ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ପର୍ବ ଚାଲିଛି ଭାବଗମ୍ଭୀର ବାତାବରଣରେ । ମୁଁ ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲି । ତାହେଲେ ମୁଁ କଣ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଆଗରୁ ବାହାରିଥିଲି? ବା ଏମିତି କିଛି ଅବାସ୍ତବ ଅତିରଞ୍ଜିତ ଘଟଣା ଘଟିନାହିଁ, କେବଳ ମୋ ମନର ଭ୍ରମ? ଅଥବା ମୁଁ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଭାବେ ମୋ ଗାଳ୍ପିକ ମନରେ ଏସବୁ ଗଢିଦେଇଛି । ଅବଶ୍ୟ ମୋ ଝରଣାରେ ଗାଧୋଇବା କଥାଟି ତ ସତ । ଓଦା ଗାମୁଛା ତଥାପି କାରରେ ଅଛି । ତେବେ ଏମିତି କଣ ହୋଇନଥିବ କି, ଅବାସ୍ତବ ଭାବନାର ପରିଣତି ହିସାବରେ ମୁଁ ନିଜକୁ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଅପରିଷ୍କାର ଭାବିଥିବି ଏଣୁ ଗାଧୋଇବାକୁ ମନ କରିଥିବି । ଏମିତି ବି ହୋଇଥାଇପାରେ ଝରଣାରେ ଗାଧୋଇବାର ଇଚ୍ଛାଟି ଦୁର୍ବାର ହୋଇ ମୋତେ ଟାଣି ନେଇଥିବ ଓ ମୁଁ ସେ ଗାଧୋଇବା କାମ ପଛରେ ଯୁକ୍ତିସ୍ୱରୂପ, ଏ ଗପଟି ପରେ ଖଞ୍ଜି ଦେଇଥିବି । ଏହା ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ, ସାମୟିକ ଭାବେ ମୁଁ ମାନସିକ ବିକୃତିର ଶୀକାର ହୋଇଥିବି । ତାହେଲେ ମୋ ବାଟହୁଡିବା କଣ ମିଛ?

ମନ କଥା ମନରେ ରଖି ଭାଳି ହେଉଥିଲି, ଭାବନାରୁ ଆଦୌ ମୁକୁଳି ପରୁନଥିଲି । ସେ ପାଇଁ ସ୍ଥିର କଲି ଆପଣଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ନେବି ମହାଶୟ ।


ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ସମୟ ଦେଇ ଶୁଣିଥିଲେ ମନଚିକିତ୍ସା ବିଶେଷଜ୍ଞ । ସାମାନ୍ୟ ହସି କହିଲେ, ଆପଣ ମୋବାଇଲ ଖୋଲି ଗୁଗୁଲରେ ଖୋଲିଥିବା ମାନଚିତ୍ରର ଦିନ ତାରିଖ ଦେଖନ୍ତୁ, ଏହା ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳିକୁ ମେଳ ଖାଉଛି ନା ନାହିଁ । ଯେଉଁ ରାମପୁର ଗ୍ରାମପଞ୍ଚାୟତରେ ଆପଣ ଲୋକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ସେମିତ ଗ୍ରାମ ସେ ତଥାକଥିତ ଭୁଲ ରାସ୍ତାରେ ଅଛି କି ନାହିଁ ଦେଖନ୍ତୁ । ଯଦି ଅଛି, ଆଉଥରେ ସେ ରାସ୍ତାରେ ଯାଇ ସେ ଲାଗୁରି ପରିବାର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ । କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାଟିକୁ ସମୟର ମାନଚିତ୍ରରୁ ହଟାଇ ଦିଅନ୍ତୁ ।


କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ, ମୋ ମନର ହେତୁବାଦୀ ଓ ଅହେତୁକୀ ଭାବନାର ସଂଘର୍ଷକୁ ସେମିତି ସବୁଦିନ ସହି ନେବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ଉକ୍ତ ମୋବାଇଲକୁ ଫର୍ମାଟିଂ କରିଦେଲି । ବାର, ତାରିଖ ଇତ୍ୟାଦିର ହିସାବ ନିଜେ ଭାବିନାହିଁ ଅବା କାହା ସହ ଆଲୋଚନା କରିନାହିଁ । ବୁଲା ମଣିଷଟାଏ ମୁଁ, କେଉଁଠି ଉପସ୍ଥାନ ଖାତାରେ ମୋର ସନ୍ତକର ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ତାରିଖ ମାନଙ୍କର ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିବି । ନା ମୁଁ ପ୍ରୟାସ କରିଛି ଗୁଗୁଲର ଡାଟା ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ । ନା ଖୋଜିଛି ରାମପୁର ଗ୍ରାମକୁ । ଲାଗୁରି ପରିବାର ମୋ ଜୀବନଯାତ୍ରାର ଅଜଣା ମାନଚିତ୍ରର କେଉଁ ସୁଦୂର ଅତୀତର ଆଶ୍ରୟ ଥିଲା ବୋଲି ମୋ ମନ ଗ୍ରହଣ କରି ନେଇଛି, ତେଣିକି ଏମିତି ଗାଆଁ ସତରେ ଥାଉ ଅବା ନଥାଉ । ଗପ ଗଢୁଥିବା ମଣିଷଟି ଏମିତି ଗପଟିଏ ନିଜକୁ ନେଇ ଗଢିଦେଇ ଏହାକୁ ସତ ମଣିବା ବା ସତକଥାଟିକୁ ଗଳ୍ପ ରୂପଦେବା; ଏମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ଠିକ୍ ତାହା ଅନିର୍ଣ୍ଣିତ ରହିଯାଉ ।  


   

   



Rate this content
Log in

More oriya story from Rabinarayan Senapati

Similar oriya story from Thriller