ଯାଯାବର

କେମିତି ବୁଝିବ ମୋ ଭଙ୍ଗା ହୃଦୟ

   ତୁମେ ପରା ଯାଯାବର

କଥା ଦେଇ କଥା ରଖି ପାରିଲନି

   କରିଦେଲ ସାତପର ।

ନିଃଶ୍ବାସ କୁ ନାହିଁ ଭରସା ଏଠି ରେ

    ସଭିଏଁ ତ ସ୍ୱାର୍ଥପର 

ଗଲାଯିଏ ଆଉ ଫେରିବେନି କେବେ

    ବାନ୍ଧିବାକୁ ପ୍ରେମ ଡୋର ।

ଯାହା ପାଇଁ ଦିନେ ଗାଉଥିଲି ମୁହିଁ

     ପ୍ରୀତିର ମୃଦୁ ଝଙ୍କାର

ହଜିଗଲା ସିଏ ଦୂର ରାଇଜରେ

    ଯୈ।ବନ କଙ୍କାଳ ସାର।

ତଥାପି ହାରିନି ହାରି ପାରିବିନି

    ଜୀଇଁଛି ହୋଇ ପଥର

ବନ୍ଦୀଶାଳାର ସେ ନୀରବ କୋଠରୀ

     ବୁଝେ ସିନା ଆଖି ଠାର ।

ଆଖି ରେ ଆଖିଏ ସପନ ସାଉଁଟି 

    ତୋଳୁଛି ମୁଁ ନୂଆ ଘର

ଶାମୁକା ଭିତରେ ମୋତିକୁ ଆବୋରି

     ପିଉଛି ନିତି ଜହର ।