ଶୀତ ରାଣୀ

ଯାଇଛି ଶରତ

   ଯାଇଛି ହେମନ୍ତ

      ଆସୁଅଛି ଶୀତ ରାଣୀ

ଶୀତ ସକାଳର

      ପହିଲି ପୁଲକ

         ମନ ନେଉଅଛି କିଣି ।

ହସୁଛି କାକର

    ଦୁର୍ବାଦଳ ମଧ୍ୟେ

        ମୁକୁତାର ରୂପନେଇ

ନବ ବିବାହିତା

     ତରୁଣୀ ପରିକା

        ଚାଲୁଅଛି ନଇଁ ନଇଁ ।

କୁସୁମ କଢିଟି

    ଚାହୁଁଛି ଆବେଗେ

       ପାଖୁଡାକୁ ତାର ମେଲି

କଅଁଳ ଖରାର

     ଉଷୁମ ସ୍ପର୍ଶରେ

        ଭ୍ରମର ଆସିବ ବୁଲି ।

ଧୂମ୍ରାଭ ଦିଗନ୍ତ

     ଅଳସ ପଣରେ

        ହସୁନାହିଁ ଖିଲି ଖିଲି

ଯୁଆଡ଼େ ଚାହିଁଲେ

    ଦିଶୁଥାଇ ଶୂନ୍ୟ

      ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଲାଗେ ଖାଲି ଖାଲି ।

ଅମୃତ ସମାନ

    ସୂରୁଜ କିରଣ

      ଚାହେଁ ଯେବେ ଓଠ ଖୋଲି

କୀଟ ଠୁ ପତଙ୍ଗ

    ହୁଅନ୍ତି ଚଞ୍ଚଳ

       ଶୀତକୁ ଯାଆନ୍ତି ଭୁଲି ।

ଦିବସର ଅନ୍ତେ

    ଆସଇ ରଜନୀ

       ମେଳଣ ଉଠଇ ହସି

ନାନା ଦରବର

    ବିକାକିଣା ହୁଏ

        ସଭିଏଁ ହୁଅନ୍ତି ଖୁସି ।।