ଯାଇଥିଲ କୁହ କେଣେ

ରାଧାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପୁଚ୍ଛ, 

       ନାଟୁଆ ନାଗର ଖୋସି ଦେଇଛ

ମାନୁଅଛି ଭାରି ଭଲ,

ଇସ୍ କି ସୁନ୍ଦର ବଇଁଶୀ ଧରି,

       ହାସ୍ୟମୟୀ ବେଶେ ରାଇ କିଶୋରୀ

ପାଇଗଲେ ପ୍ରୀତି ମୂଲ ।

କେତେ କଉଶଳ ଜାଣ କହ୍ନେଇ,

    ବିଶ୍ଵଜିତା ମନ ନେଲ ମନେଇ

ଚାରିଗଲା ତାଙ୍କ ରୋଷ,

ଆଗରୁ ଛଳିଆ, ପର ଭଳିଆ

      ନ ଭେଟିଲ ଯେ ଯମୁନା କୂଳିଆ

ସବୁ ପରା ତୁମ ଦୋଷ ।

ବୃନ୍ଦାବନ ଆଉ କଦମ୍ବ ମୂଳ,

      ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ କେତେ କଟିଛି ବେଳ

ଯାଇଥିଲ କୁହ କେଣେ,

ଖବର ନାହିଁ କି ଦବର ନାହିଁ

    କଳ୍ପନାରେ ନୀଳ ତନୁକୁ ଧ୍ୟାୟୀ

     ଦିନ ବିତୁଥିଲା ଏଣେ ।

ମିଳନ ହୋଇଛି ବଜାଅ ବେଣୁ,

   ଏ କର୍ଣ୍ଣଯୁଗଳ ସେ ନାଦ ଶୁଣୁ

ନେତ୍ର ହୋଇଯାଉ ଧନ୍ୟ,

ବିଲୋକନ କରି ସେ ଦିବ୍ୟ ରାସ,

    ବିଭୋରେ ବୋଲିବି ଶ୍ରୀ ରାଧେକୃଷ୍ଣ

     ଅରଜିବି କୋଟି ପୁଣ୍ୟ ।।