ଟ୍ରେନରେ ଦିନେ

ରାଉଲକେଲାକୁ ଯାଉଥିଲି ଏକ ରାତିରେ

ଉଠିଲି କଟକ ଷ୍ଟେସନରୁ ଏକ ଟ୍ରେନର ବଗିରେ ।

ଯାହା ମନେ ପଡେ ବଗିର ନମ୍ବର ଥିଲା ବି, ସିଟ୍ ଛପନ

କରମଣ୍ଡଣ ଦୁର୍ଘଟଣା କଥା ଥିଲା ମନେ ଭୟ ସପନ ।

ଅନେକ ଆଇନ ଓ ଅନ୍ୟ ବହି ପଢିଛି ମୁଁ ଜୀବନରେ, 

ସବୁ ବିଷୟ ବହି ଭିତର ମନେ ନାହିଁ ମାନସପଟରେ ।

ମୋର ଏକ ପୁରୁଣା ଛାତ୍ର ଉଠିଲା ବଗି ଭିତରେ

ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲା ଲାଭ କ'ଣ ହେଲା ପଢିବାରେ  ।

ଉତ୍ତର କଅଣ ଦେବି ସଂଗେ ସଂଗେ ଭାବି ପାରିଲି ନାହିଁ

ତେଣୁ ସେଦିନ ମୁଁ ମୋ ଛାତ୍ରକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲି ନାହିଁ ।

ପୁଣି କିଛି ଆସି ଘରେ ପୁସ୍ତକ ମୁଁ ପଠନ କରିଲି,

ସେଥିର ମନେ ଥିବା ସାରାଂଶ ଯାହା ଏଠି ଲେଖିଲି ।

କୌଣସି ବହି ଯେତେ ଥର ବି ପଢିଲେ, 

ବହିର ସବୁକିଛି ନରହେ ମନ ଭିତରେ ।

ସାଇତି ରଖି ପାରିଲି ନାହିଁ, ଏହା ମୂଖ୍ୟ ନୁୁହେଁ

ବହି ପଢି ମନରେ କିଛି ତ ସବୁ ଧାରଣା ରହେ ।

ସେଥିରେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ ଆମ ଆବେଗ ଅନୁଭୂତିକୁ, 

ସେ ଉପଲବ୍ଧି ସାହାଯ୍ୟ କରେ ସତ୍ୟ ଖୋଜି ପାଇବାକୁ ।

ସେସବୁ ଜ୍ଞାନ ନିଜର ମନକୁ ପରିଷ୍କାର କରେ,

ପୁନର୍ଜନ୍ମ ମିଳିଥାଏ ଆତ୍ମା କ୍ରମଶଃ ବିଶୁଦ୍ଧ ହେବାରେ ।

ଛିଦ୍ରଯୁକ୍ତ ପାତ୍ରରେ ଯେବେ ପାଣି ଭରତି କରୁଥାଉ ,

ଜଳ ସବୁ ଛିଦ୍ରବାଟେ ତଳେ ପଡ଼ିଯିବା ତ ପାଉ ।

ଛିଦ୍ରଯୁକ୍ତ ପାତ୍ରରେ ମଇଳା ଧୋଇ ହୋଇ ଯିବା ପରି

ବାରମ୍ବାର ପଢାରେ ମସ୍ତିଷ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ସେହିପରି ।

ତେଣୁ ବାରମ୍ବାର ପଢାରେ ସବୁକିଛି ମନେ ରହୁନାହିଁ

ଚେଷ୍ଟା କରି ଚାଲିଥିଲେ ହତାଶା ହେବାର ପ୍ରଶ୍ନ ନାହିଁ ।