ତିରଣ

ସମର୍ପିତ ମନ ଯାର ହୃଦୟେ କାମନା

ଧର୍ଯ୍ୟ ବଳେ ପାରି କରେ ଦୁଷ୍ପୂର ଭାବନା ।

ତିରଣକୁ ଦନ୍ତେ ଧରି ପ୍ରଭୁ ପାଦେ ଚିତ୍ତ

ପ୍ରଗାଢ ସଂକଳ୍ପ କରେ ହୋଇ ଦ୍ରବୀଭୂତ ।

ବିଚ୍ୟୁତ ହୁଏନା କଦା ଲକ୍ଷ୍ୟ ର ସାଧନେ

ବିନା ଅନ୍ନ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶେ ନିମଜ୍ଜିତ ଧ୍ୟାନେ ।

ନଗ୍ନ ପାଦେ ଅତିକ୍ରମ କରୁ ଥାଏ ପଥ

ନିଦ୍ରା ତନ୍ଦ୍ରା ସୁଖ ଶାନ୍ତି ତ୍ୟାଗୀଣ ଶପଥ ।

ଯେବଣ ମନୁଷ୍ୟ ବୁଝେ ତିରଣ ମହତ୍ବ

ପରକୁ ଆପଣା କରି ବଢାଏ କୃତିତ୍ୱ ।

ନିଃସ୍ବ ଜନ ପାଇଁ ସ୍ବର୍ଗ ତିରଣର ଛାତ

ଯେଉଁ ଛାତ ତଳେ ଥାଏ ମୁଠେ ଶାନ୍ତି ଭାତ ।

ନହେଉ କୋଠରୀ ଶୋଭା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟଶାଳିନୀ

ତିରଣ ଫାଙ୍କରୁ ସୁଖେ ଚାନ୍ଦର ଚାନ୍ଦିନୀ ।

ଆଲୋକ ମାନେ ସଜ୍ଜିତ ନହେଉ ନିଳୟ

ତରଙ୍ଗାୟିତ ହେଉ ନିତି ପ୍ରେମର ପ୍ରଳୟ ।

ଜୀବନେ ତିରଣ ସାହା ଯେହ୍ନେ ସଂଜୀବନୀ

ନିଃସୃତ ରସରୁ ଟୋପେ ହୁଏ ଜୀବଦାନୀ ।

ସବୁଜିମା ରଙ୍ଗ ତାର ସର୍ବଦା ଅମ୍ଳାନ

ତୃଣଭୋଜୀ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚେ ଭୁଞ୍ଜି ଏ ତିରଣ ।

ଜଗତର ହିତେ ଦିଏ ମହାନତା ଦାନ

କ୍ଷୁଦ୍ର ଏକ ପ୍ରାଣ ତାର କର୍ମ ଗୁଣେ ଧନ୍ୟ ।

ତା ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ଶୁଷ୍କ ମରୁଦ୍ୟାନ 

ପ୍ରଭାତେ ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁ କରାଏ ତଲ୍ଲୀନ୍ନ ।

ପ୍ରକାଣ୍ଡ ନୁହଁଇ କାୟା ମେଦିନୀର ଶୋଭା

ବିବିଧ ରଙ୍ଗିନ ପୁଷ୍ପେ ଅତି ମନୋଲୋଭା ।

ଘାସ , ନଡ଼ା କେତେ ନାମେ ନାମେ ସେ ସୁନ୍ଦର

ତାର ଉପକାରୀ ସଦା ଏ ଧରା ପୃଷ୍ଠାର ।