ସନ୍ଧ୍ୟା ଯେବେ ନଇଁ ଯାଏ

ଦିନ ଭରିର ଥକ୍କାପଣ ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଇଁ

ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ମନକୁ କିଛି ସମୟ ଆରାମ ଦେବା ପାଇଁ

ଶବ୍ଦର ବଗିଚାରୁ ଶବ୍ଦ ରୂପି ଫୁଲ ତୋଳି

ସେ ସବୁକୁ ଏକତ୍ର ଗୁନ୍ଥି ମାଳା କରିବା ପାଇଁ

ଶେଷରେ ସେ ସବୁକୁ ଆମୁଳ ଚୁଳ ଦେଖି ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ

ମୋ ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ଇଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ

ଲୋକ ଗହଳିରୁ ମୁଁ ନିଜକୁ ଏକାନ୍ତ କରେ

ହଜିଯାଏ ମଜିଯାଏ ମୁଁ ମୋ ଶବ୍ଦ ସହରରେ

ସନ୍ଧ୍ୟା ଯେବେ ନଇଁ ଯାଏ କବିତା ସହିତ

ମୋ ସମ୍ପର୍କଟା ନିବିଡ଼ ହୋଇ ଯାଏ

ମୋ ଶବ୍ଦ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ହୋଇ

କଳ୍ପନାକୁ ମୋ ରାଣୀ କରିଦିଏ

ଆମେ ଦୁହେଁ ହଜିଯାଉ ଏକ ଅଜଣା ସ୍ୱପ୍ନ ଭିତରେ

ଯୋଉଠି କେବଳ ମୁଁ ଆଉ ସେ ରହୁ

ସନ୍ଧ୍ୟା ଯେବେ ନଇଁ ଯାଏ 

ମୁଁ କବିରୁ ପ୍ରେମିକଟିଏ ହୋଇ ଯାଏ

କେତେ ବେଳେ ନେତା ପ୍ରଜା ଆଉ ଅଲୋଡ଼ା

ନିରବତା ଭିତରେ ବୁଡିଯାଇଥିବା ଆକାଶ

ପାଲଟି ପ୍ରେମ ନିବେଦନ କରେ ପୃଥିବୀ ପାଖରେ

ସତରେ.......!

ସନ୍ଧ୍ୟା ଯେବେ ନଇଁ ଯାଏ

ମୁଁ କେତେ ବେଳେ କଣ ହୋଇ ଯାଏ

ଜାଣିପାରେନା...କିନ୍ତୁ ଏତିକି ମନେ ଥାଏ

ମୁଁ ଜଣେ ଶବ୍ଦ ସୌଦାଗର ଶବ୍ଦ କଳାକାର

ଯିଏ ଶବ୍ଦ କୁ ନେଇ ଅନେକ କଳା ଦେଖାଇ ପାରେ

ଠିକ ସେମିତି ଯେମିତି ସର୍କସରେ ସର୍କସ ବାଲା ଦେଖାଏ

ସେମିତି ମୋ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନ କଳା ସୃଷ୍ଟି କରେ ।