ବିଦାୟ

ବିଦାୟ ଲଗନେ ଏମନ କାନନେ

ଝରିଯାଏ ଯେଉଁ ଫୁଲ

ଅପାସୋରା ତାର ସୁରଭି ମହକ

ଅସରନ୍ତି ତାର ମୂଲ

ତୁମେ ଆସିଥିଲ ଅଲୋଡା ଜୀବନେ

ପ୍ରେମର ଶିଶିର ହୋଇ

ନୀଳକଣ୍ଠ ପରି ବଞ୍ଚୁଥିଲି ମୁଁ ଯେ

କଷଣକୁ ଯାଉଥିଲି ସହି

ଭୂଲ ସବୁ ମୋର ଭୂଲି ଯିବ ତୁମେ

ଆପଣାର ଭାବି ନେବ

ଅଲଗା ହୋଇ ବି ବଞ୍ଚି ପାରିବିନି

ଦିଅ ଯେତେ କଷ୍ଟ ପଛେ ଦେବ

ମାନ ଅଭିମାନ ସବୁ ଅଭିଯୋଗ

ପାରିଲନି ତୁମେ ଛାଡି

ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ତୁମ ଜୀବନରୁ

ଦେଲ ମୋତେ ତୁମେ ତଡି

ବାଛିନେଇଥିଲି ସାଥୀ ଜୀବନର

ଅତି ଶରଧାରେ ତୁମକୁ

ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଲା ସନ୍ଦେହର ଜ୍ବାଳା

କହିବି ଯାଇ ମୁଁ କାହାକୁ

ଆଜି ବି ଚାହିଁଛି ଫେରିବା ବାଟକୁ

ସାଜିଛି ଅଜଣା ପଥିକ ମୁହିଁ

ଝୁରୁଛି ସାନିଧ୍ୟ ପ୍ରତି ଟି ମୂହୁର୍ତ୍ତ

ତୁମ ବିନା ମୋର ଅସ୍ଥିତ୍ଵ ନାହିଁ।

ଅହଂକାର ଆଜି ଅଲଗା କରିଛି

ଦେଇଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା ବହୁତ

ଚାହିଁ ମୁଁ ବସିଛି ସାଥୀ ତୁମ ପାଇଁ

ବୁଝ ଟିକେ ତୁମେ ବିଦାୟ ବେଳାର ମହତ ।