ସ୍ମୃତି

ଶ୍ରାବଣୀ ଗୋ ତୁମେ ଅବିରକ୍ତ ବାରି

ଧରା ପୃଷ୍ଠେ ଦିଅ ବର୍ଷି

ତୁମ ଆଗମନେ ପ୍ରିୟା ପ୍ରେମ ସ୍ମୃତି

ମୋ ମନେ ଯାଏ ଝଲସୀ ।

ଭିଜିଥିଲି ଦିନେ ନିରୋଳା ପଥରେ

ସାଥେ ଥିଲା ମୋର ପ୍ରିୟା

ମିଠା ଲାଗୁଥିଲା ନରମ ପାଗରେ

ପ୍ରିୟାର ଗରମ ଛୁଆଁ ।

ଧଳାରଙ୍ଗୀ ଶାଢ଼ୀ ପ୍ରିୟାର ଦେହକୁ

ଯେତେ ଜୋରେ ଭିଜୁଥିଲା

ହୃଦୟ କନ୍ଦରେ କାମନାର ବହ୍ନି

ସେତେ ଯେ କୁହୁଳୁ ଥିଲା ।

ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା ନିତି ପରିସୀମା

ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତିକି ଥରେ

ଦୁଇ ତନୁ ମନ ଏକ ହୋଇଯାଇ

ହଜିବାକୁ ପ୍ରଣୟରେ ।

ବିବେକ ମୋହର ବ୍ରେତାଘାତ କଲା

ମନକୁ କଲି ଆୟତ୍ତ

ମିଳନ ହେବନି ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ

ସେକ୍ଷଣି ନେଲି ଶପଥ ।