ସ୍ମୃତି ତୁମେ

ସ୍ମୃତି ତୁମେ ପାଉଁଶ ତଳର ନିଆଁ

କେବେ ଥାଇ ପାଶେ ଦିଅନି ଛୁଆଁ

କେବେ ତୁମେ ମନ୍ଦିର ବେଢାର ଘଣ୍ଟି

ପୁଣି କେବେ ଶୀତ ସକାଳର ଧୂଆଁ ।

ସ୍ମୃତି ତୁମେ ଆସ କେବେ କେବେ

ଆମ ଗାଁ ଦୋଳ ମେଳଣ ଜାତକୁ,

କେବେ ସାଜି ପ୍ରେୟସୀ ରୂପରେ

ଫୁର୍ କିନା ଉଡାଇ ନିଅ ଚଗଲା ମନକୁ ।

ସ୍ମୃତି ତୁମେ କେବେ ଲହ ଲହକା

ପାଚିଲା ଧାନ କିଆରୀର ଖୋଲା ହସ,

କେବେ ସାଜ ପୁଣି ଅତି ବୈରାଗୀ

ଅଦିନିଆଁ ବରଷା ରୂପକ ବିଷ ।

ସ୍ମୃତି ତୁମେ ପାଖେ ଥିଲେ ଲାଗ

ନୂଆ ନୂଆ ଅଳତା ପିନ୍ଧା ସାଧବ ବୋହୁ,

ଏମିତିରେ କେତେ ରାତି ବିତିଯାଏ

ନୀରବରେ ତୁମ ସାଥେ କଥା ହେଉ ହେଉ ।

ସ୍ମୃତି ତୁମକୁ ସଜାଇ କୋଣାର୍କ ଚୂଡ଼ାରେ

ଆଙ୍କି ଥିଲି ଗୋଟେ ପ୍ରେମ ପ୍ରଣୟର ଚିତ୍ର,

ବାସ୍ତବକୁ ଫେରି ଦେଖିଲି ଯେବେମୁଁ

ତୁମେ ନାହଁ ହୋଇଯାଇଛ ଗୋଟିଏ ଅଭୁଲା ଗୀତ ।

ସ୍ମୃତି ତୁମେ କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆଗ ଭଳି ନାହଁ

ହୋଇଯାଇଛ ଗୋଟେ ଅମାନିଆଁ ବନ ଝରଣା,

ତୁମେ ଥାଉ ଥାଉ ପାଖେ ପାଖେ ମୋର

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଗୋଟେ ପ୍ରତୀକ୍ଷିତ ନାୟକରେ ଗଣା ।।