ସୀତାଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ବେଦନା

 କୁହ କୌଶଲ୍ୟା ତନୟ, 

କୁହ ତୁମେ କରିଛ କି ନ୍ୟାୟ! 

କୁଳବଧୂ କରିଯେବେ ଆଣିଥିଲ ମୋତେ,

ରାଜ୍ୟରାଣୀ ହେବି ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି ସତେ ! 

କରାଳ ସେ କାଳରାତ୍ରୀ ସବୁ ସାରିଦେଲା,

ରାଜା ହେବା ଲୋକଟି ଯେ ବନବାସ ଗଲା। 

କରିନାହିଁ ପ୍ରତିବାଦ ସବୁଗଲି ସହି,

 ପତ୍ନୀ ଧର୍ମ ପାଳି ପୁଣି ବନ ଗଲି ମୁହିଁ । 

କୁରଙ୍ଗୀକୁ ପ୍ରେରି ସେହି କପଟି ରାବଣ ,

ଭଗ୍ନୀ ପ୍ରତିଶୋଧେ ମୋତେ କରିଲା ହରଣ। 

କଷ୍ଟ କେତେ ସହି ଯେବେ ଉଦ୍ଧାରି ଆଣିଲ,

କଳଙ୍କିନୀ କହି କିଆଁ ବନରେ ଛାଡିଲ ? 

କାହିଁ ଗଲା ସ୍ୱାମୀ ତୁମ ମଣିଷ ପଣିଆ ,

ଗର୍ଭବତୀ ଜାଣି ପୁଣି କଲ ଏକୁଟିଆ ! 

ଲବ କୁଶ ଜନମିଲେ ରୁଷି ଆଶ୍ରମରେ, 

ରାଜା ପୁତ୍ର ବଡ ହେଲେ ବନ ଜଙ୍ଗଲରେ ! 

କି ସୁଖ ପାଇଲି ରାମ ପତି ରୂପେ ବରି,

ଛାଡିଲ ଏକା ମୋତେ କାଙ୍ଗାଳିନୀ କରି। 

କୁହ ମୋତେ ଆହେ ପ୍ରଭୁ ଅଯୋଧ୍ୟା ନରେଶ,

କେମିତି ବୋଲାଅ ତୁମେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷ?