ଶୁଖିଲା ପତ୍ର

ମୋତେ ଝଡ ତୋଫାନର କଥା କହି

            ମିଛଟାରେ କାହିଁ ଡରାଉଛ ଭାଇ 

ମୋ ଜୀବନ ଆହୁରି ଅନ୍ଧକାରମୟ

         କଳ୍ପିତ ଉଡାଣ ମୋ ଭାଗ୍ୟେ ହିଁ ନାହିଁ ।

କେବେ ଦିନେ ଯେଉଁ ଜୀବନଟା ଚିର ସବୁଜ ଥିଲା

           ଆଜି ସେଠି ଧୂସର ଦୁଃଖର ବହଳ

ପୋଛି ନେଇଛି ସବୁତକ ରଙ୍ଗ ସେଇ ସମୟ

        ନାହିଁ ଆଉ ଫଗୁଣର ପ୍ରୀତିଭିଜା ଚହଳ ।

ଏବେବି ଫେରେ ଦିନରାତି ନିବିଡତାର ସ୍ପର୍ଶରେ

   ପତ୍ରଝଡ଼ା ଦେଇନଥିବା ଗଛର ଶ୍ୟାମଳ ଅଙ୍ଗରେ

ଆବେଗ ସମ୍ମୋହନର ସମସ୍ତ ସ୍ବାକ୍ଷରକୁ ନେଇ

        ଅବେଳରେ ଜହ୍ନ ରାତିର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖେଇ ।

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଟାଙ୍ଗି ସାରିଛି ନିଜକୁ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶ ତଳେ

         ନୀରବିତ ସମୟର ର କାକୁସ୍ଥ କାନ୍ଥରେ

ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଆଲୋକଠୁ ରୁଷି ଯିବାପରେ

       ଉଭା ହୋଇ ଛାତି ତଳ ଅମୁହାଁ ଦେଉଳରେ ।

ଏମିତି ବି ଶୁଖିଲା ପତ୍ରର ଜୀବନ କେତେ

          ପୀୟୂଷର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ତା ଭାଗ୍ୟରେ କାହିଁ

ଥରେ ଶିଥିଳ ହୋଇଗଲେ ତା' ପ୍ରେମର ପୃଥିବୀ

          ସେ ପଡ଼ିଥାଏ ଶେଷ ନିଃଶ୍ୱାସକୁ ହିଁ ଚାହିଁ ।।