ଶୀତ ଲହରି

ହେମନ୍ତର ଶେଷେ ଶୀତ ଆସିଅଛି

ଶୀତୁଆ ପବନ ନେଇ,

ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ପବନ ବହୁଛି

ଦେହକୁ ଦିଏ ଥରାଇ l

ଶୀତ ଋତୁରେ ଯେ ରାତି ବଡ ହୁଏ

ଦିନ ହୋଇଯାଏ ଛୋଟ,

ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ବେଳ ବୁଡ଼ିଯାଏ ପୁଣି

ଆଳସ୍ୟ ଲାଗେ ବହୁତ l

ଶୀତର ପ୍ରକୋପ ସହି ହୁଏ ନାହିଁ

ନିଆଁ ଜଳାଇ ପୁଁଆନ୍ତି,

ଶୀତ ପୋଷାକ ଓ କମ୍ବଳ କନ୍ଥାକୁ

ଘୋଡାଇ ହୋଇ ଶୁଅନ୍ତି l

କୁହୁଡି ଚାଦର ଘୋଡାଇ ହୋଇଣ

ପ୍ରକୃତିରାଣୀଟି ହସେ,

ଦେହରେ ତାହାର କାକରର ଟୋପା

ମୁକୁତା ପରାଏ ଦିଶେ l

ସେବତୀ,ଗୋଲାପ,ଡ଼ାଲିଆ,ଟଗର

ରଙ୍ଗଣୀ ,ଗେଣ୍ଡୁର ପୁଷ୍ପେ,

ସୋରିଷ ଫୁଲ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀ ଫୁଲ

କି ସୁନ୍ଦର ଆହା ଦିଶେ l

ଶୀତ ବସ୍ତ୍ର କାଢି ଘୋଡେଇ ହୋଇଲେ

ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁ,

କଷଣ ପାଇଲେ ବାସ ଯା'ର ନାହିଁ

ଗରିବ ଲୋକତ ସବୁ l

ହେ ବିଶ୍ୱବିନ୍ଧାଣି ବିଶ୍ୱର କର୍ତ୍ତା

ଧନ୍ୟ ହେ ତୁମ୍ଭର ସୃଷ୍ଟି,

ଋତୁର ଚକ୍ରରେ ଏ ଧରା ଧାମରେ

କାଳକୁ ଦେଇଛ ବାଣ୍ଟି l

ମାଘର ଶେଷରେ ଟଳିଯିବ ଶୀତ

ଏହି କଥା ଥାଅ ଜାଣି,

ବସନ୍ତର ବାର୍ତ୍ତା ଘେନିକି ଆସିବେ

ବାସନ୍ତୀ ମା'ବୀଣାପାଣି l