ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଖେଳ

ଏ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର  ଖେଳ ଯେ କା ପାଇଁ ବୋଲି, 
  
                    ମାଧବକୁ ଚାହିଁ  ମନେ ମନେ ପଚାରୁଥିଲି।

ଚକ୍ଷୁହୀନର ଥରୁଟିଏ ଦିଅନ୍ତ  ଆଲୋକ ମେଲି ,

                 ତଥାପି ହସେ  ସେ ଅବିରର ବାସନା ବୋଳି ।

ଫି ବରଷ ଆସୁଛୁରେ ତୁ ମତୁଆଲା ହୋଲି ,

                ଭରା ଫଗୁଣରେ ଧରାକୁ ରଙ୍ଗେଇବୁ ବୋଲି ।

ଆମ୍ବକଷି  ସଜ୍ଜିତ ଦୋଳ ବିମାନେ ଝୁଲି ,

                           ରାଧା ସଙ୍ଗେ କହ୍ନେଇ ଗଲାଣି ବୁଲି।
                                

ଫଗୁଣେ ବରଷେ ଫଗୁର ନାଲି 

                            ଭିଜେ ଗାଁ  ଦାଣ୍ଡର ସତେଜ ବାଲି ।

ଦଶ ଦୋଳ ଯାତରା ଡାକେ
 
                          ମାଟିର ପୁଅ ବେଗେ ଆ' ତୁ ଚାଲି ।

ହଜି ମଜ୍ଛି ଯାଏ ସଖା ସଙ୍ଗାତ ମେଳି

                        ମୁଠା ମୁଠା ଅବିର ରଙ୍ଗ  ବୋଳି ।

କୂଟ ରଚିଲା ଯେ ହୋଲିକା 

                         ପ୍ରହଲାଦକୁ ପୋଡି ମାରିବ ବୋଲି ,

କପଟୀ ରାକ୍ଷଷୀ  ପାଉଁସ  ହେଲା 
     
                        ଅହଂକାରର  ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଜଳି ।

ପାରିଲାନି  ସାମାନ୍ୟ  ଶିଶୁଟିର  

                           ବିଷ୍ଣୁ  ଭକତିର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଳି।

ଷୋଳ ସହସ୍ର ଗୋପିଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଚଳି 

                            ରାଧାରାଇ ନାଚନ୍ତି ଅବିର ଖେଳି ।
                         
ଏବର ଯୁଗ କେତେ ଯେ ଯାଇଛି ବଦଳି ,

                   ଭାଙ୍ଗପଣା, ସୁରା, ତାମଷ ପାଇଁ ପଶୁର ବଳି ।

ପୃଥ୍ୱୀ ରଙ୍ଗକୁ କଲାଣି ବେରଙ୍ଗ 

                          ବୋମା ବାରୁଦର ଧୂଆଁ ପାଉଁସ ଧୂଳି ।

ଧ୍ୱଂସାଭିମୁଖୀ ପୃଥିବୀର କାଳ 

                       ଅହଂକାରୀ ମଣିଷ ଆଜି ପାରୁନି କଳି।