ରାଜନନ୍ଦିନୀ

ବିଦର୍ଭ ନଗରୀ ରାଜନନ୍ଦିନୀ ଗୋ ,

କିପାଇଁ ଉଦାସୀନତା

ଲକ୍ଷେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଚମ୍ପା ମଉଳି ମଳିନ

ଦେଖି ଏ ମାନସିକତା ।

ନିମୀଳିତ ତୁମ ନୟନରେ ନାହିଁ

କୁଂକୁମ କମନୀୟତା

ଦର୍ଭହାସୀ ତୁମ ମୃଦୁ ଅଧର ବି

ହରାଇଛି ବ୍ୟାକୁଳତା ।

ବ୍ୟାକୁଳତା ନୁହେଁ, ବିବଶ ବିଧୁର

ଆତଙ୍କିତ ଅଙ୍ଗ ଛଟା

ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ମଣିଷ ସେ କାହୁଁ ବୁଝିବ

କ୍ରୂର କାରୁଣିକ ବ୍ୟଥା ।

ନୀରବିତ ରାତ୍ରି ନିଶାର୍ଦ୍ଧ ପ୍ରହରେ

ଅର୍ଦ୍ଧ-ଆର୍ଦ୍ର ସପନରେ

ଦେଖିଛି ଗୋ ପ୍ରିୟା ତୁମ ପ୍ରତିବିମ୍ବ

ଶୁଭ୍ର ଜହ୍ନ ଜୋଛନାରେ ।

ଜହ୍ନ-ଜୋଛନାର ବିରହ ବିଛଣା

ମିଳନେ ପ୍ରମତ୍ତ ହୋଇ

ଆସିବ ଗୋ ପ୍ରିୟା ,ଲେଉଟି ଆସିବ

ତୁମ ରୂପକାନ୍ତି ନେଇ ।

କିଏ ତୁମେ ସତେ ,କେଉଁଠୁ ଆସିଛ

ନିଜେ ମୁଁ ପାରୁନି ଜାଣି

ହୁଏତ କବିଙ୍କ କାବ୍ୟ-କାଦମ୍ବିନୀ

କଳ୍ପ ଜଗତର ରାଣୀ ।

ଭାବିଦେଲେ ଶବ୍ଦ ସ୍ରୋତ ହୋଇ ଝରେ

କଳ୍ପିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ

ଭାବପ୍ରବଣତା କେତେ ଯେ ଗଭୀର

କହି କି ପାରିବି ସହି ।

ଉଦାସୀନତାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବ

କାବ୍ୟ-ପ୍ରଣୟିନୀ,ପ୍ରିୟା

ଦୁନିଆ ତୁମକୁ ଏକା କରୁ ପଛେ

ତୁମେ ହିଁ ମୋ'ର ଦୁନିଆ  ।

ଦୁନିଆ ଆଖିରେ ମଲାଜହ୍ନ ତୁମେ

ପଙ୍କ ନଥାଇ କଳଙ୍କ

ପଙ୍କରେ ଥାଇ ବି ପଦ୍ମ ନିଷ୍କଳଙ୍କ

ଧନ୍ୟ ବିଧି ମାନସାଙ୍କ ।

କବି ମୁଁ ସାମାନ୍ୟ, ନୁହେ ମାନ୍ୟଗଣ୍ୟ

ତୁମେ ମୋ' ପ୍ରଣୟ ବନ୍ୟା

ଜନ୍ମ ଜନ୍ମ ତୁମ ସାହଚର୍ଯ୍ୟ ଚାହେଁ

ତୁମେ ମୋ' ପାଇଁ ଅନନ୍ୟା ।

ଜାତିସ୍ମର କଥା ଭାବି ମୁଁ ନଥିଲି

ଏବେ ସେ କଳ୍ପନା ଆସେ

ତୁମ ସ୍ମୃତି ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବି

ତୁମରି ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଆଶେ ।

ମୋ' କବିତା ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବ

ମୁଁ ଜନ୍ମିବି ହୋଇ କବି

କବି , କବିତାର ଅନାବିଳ ପ୍ରେମେ

ଚିତ୍ରିବା ସଂସ୍କାର ଛବି ।

ସେ ପ୍ରେମରେ ଥିବ ମୃଦୁ ମାଦକତା ,

ନୁହେଁ କୁତ୍ସିତ ବାସନା

ନୈସର୍ଗିକ ରୂପ ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱରୂପ

ଆଗୋ ପ୍ରିୟା , ପ୍ରିୟତମା ।