ପାଏ ନାହିଁ ଖୋଜି

ଲେଖିବସେ ଯେବେ କବିତାକୁ ଶବ୍ଦେ

ସ୍ବର ତୁମ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠେ

ଜାଣେନି କାହିଁକି ଦେଖେ ମୁଁ ଜହ୍ନକୁ

ନିରିଖେଇ ନିତି ଏତେ ।

ଭାବେ ମୋ ନିକଟେ ରହିଛି ସତରେ

ଅପହଞ୍ଚ ରୂପା ଜହ୍ନ

କହେ ସ୍ମିତହସି ଦିଶୁଛି କି ନାହିଁ

ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଦେଖ ମୋ ମୁହଁ ।

ନିରେଖି ଚାହିଁଲେ ଦିଶେ ରୂପା ଜହ୍ନ 

ଅଧିକ ତୋଫା ସୁନ୍ଦର 

ଥିଲେ ଅନ୍ଧକାର ଥାଉ ଚଉପାଶ

ଭ୍ରୁକ୍ଷେପ ନ ଥାଏ ତାର ।

ଭାବି ତୁମ କଥା ନ ହେଉ ମୋ ମନ

ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ

ଉପୁଜେ ସନ୍ଦେହ ଉଦାସକୁ ତୁମେ

ରଖ କିବା ସଂଗୋପିତ ।

ଖୋଜିପାଏ ନାହିଁ ଶବ୍ଦ ମୋ କବିତା

କରେ ସତ୍ଯ ଅନ୍ବେଷଣ 

ଭାବେ ଅନ୍ତଃମନେ ଯୋଗ୍ଯତା ମୋ କାହିଁ

ବୁଝିବାକୁ ଜହ୍ନ ମନ ।