ନୟନ ବାରି

ଝରଝର ହୋଇ ଝରି ଯିବାପାଇଁ

   ହୋଇନାହିଁ ତୋର ଜନମ 

ମୋ ପାଇଁ ତୁହି ଅମୂଲ୍ୟ ରତନ

   ଭିଜେଇବା ତୋର କରମ l

କେବେ ଭିଜୁଥାଏ ନୟନ ଯୁଗଳ

   ଭିଜୁଥାଏ କେବେ ପଣତ

ପୁଣି ବତୁରାଏ ମନକୁ ମୋର

   ହଜିଯାଏ ଓଠ ତଳେ ତ l

ଜୀବନ ଚକ୍ରର ବନ୍ଧୁର ପଥରେ

    ହୋଇଛି କେତେ କ୍ଷତାକ୍ତ l

ତଥାପି ସାଇତା ମନ ସିନ୍ଧୁକରେ

    କରିନାହିଁ ତତେ ମୁକ୍ତ l

ମର୍ଯ୍ୟାଦା ତୋର ସ୍ୱାଭିମାନ ମୋର

   କାତରେ ନ ଯାଅ ବହି l

ମରମେ ସାଇତା ଗୋପନ ବାରତା

   ତୋ ଆଗେ ଦେବି କହି l

ଅନାୟାସେ ତୁହି ବହିଗଲେ ଥରେ

   ମନକୁ ମୋହର ବାଧେ l

ନୟନ ବାରି ସେ ଅତି ଆପଣାର

   ବନ୍ଧୁଟିଏ ବନ୍ଧୁ ମଧ୍ୟେ l

କୁସୁମ ସଦୃଶ ଝରୁଥାଅ ସଦା

   ମନ ଦେବତାଙ୍କ ପାସେ

ପୟର ଯୁଗଳ ଧୌତ କରୁଥାଉ

  ତୋହରି କୋମଳ ପରସେ l

ସ୍ୱଚ୍ଛ ନିର୍ମଳ ଜଳ ବିନ୍ଦୁ

   ବହେ ବେଦନା ସିନ୍ଧୁ l

 ନୟନ କୋଣରୁ ଝରି ଆସୁଥିବା

   ମନର ଦରଦୀ ବନ୍ଧୁ l