ନିରୀହର ପ୍ରେୟସୀ

ଖେଳି ନ ଥିଲେ କିଏ ତୋ' ପରି ଖେଳ

ଖେଳିଲୁ ଛଳନା ଖେଳ

ନାଟୁଆ ନାରଦ ହୋଇ ଚାଲିଗଲୁ

ସାରିଦେଇ ତୋର ଗେଲ |

ତୋତେ ଭାବିଥିଲି ଅତି ଆପଣାର 

କିଂଚିତ ଭାବିନାହିଁ ପର

ଏବେ କରିଦେଇ ପର ମୋତେ ତୁହି

ହେଲୁ ରାଣୀ ଆଉ କାହାର |

ଭାବିବୁନି କେବେ ପର କରିଦେବି

ନୁହଁଇ ମୁହିଁ ଅବିଶ୍ୱାସୀ

ତୁହି ସିନା ଅଟୁ ହୃଦୟ ଭଙ୍ଗିନୀ

ହୋଇ ନିରୀହର ପ୍ରେୟସୀ |

ସ୍ନେହ କରେ ତୋତେ ସ୍ନେହ ଦେବି ମୁହିଁ

ନ ଭୁଲିବି ଜୀବନେ ପ୍ରିୟା

ଭୁଲିଯିବୁ ତୁହି ମୁଁ ନୁହଁ ପଛକେ

ସଦା ଥିବ ତୋ ପାଶେ ହିଆ ||