ନୀଳକଇଁ

କାଲିଯାଏଁ ବାପା ଥିଲି ମୁଁ ନିଜର

   ଗେହ୍ଲା କରୁଥିଲ ମୋତେ 

କହିବା ଆଗରୁ ଦେଉ ଥିଲ ଆଣି

    ସରଗ ର ଚାନ୍ଦ ସତେ ।

ଆଜି ହେଇଗଲି କେତେ ବଡ଼ ଆଉ

    ପରହାତେ ଦିଅ ଟେକି

ଦୁହିତା ଜନମ ପର ଘରକୁ ଲୋ

    କହୁଅଛ ଡାକି ଡାକି ।

ଓଷା ପରବରେ କରିବିନି ମାନ

  କହୁଛ କାନରେ ମୋର

କାନି ପଣତରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବୁ

   ସୁନା ସଂସାରକୁ ତୋର ।

ଗୁରୁ ଗୁରୁଜନ ମାନୁଥିବୁ ସଦା

   ହୃଦୟେ ଭକତି ନେଇ

ସକାଳେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଜାଳିବୁ ଦୀପଟେ

    ସଭିଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ।

ରହିଲେବି ଦୂରେ ଥିବିତ ପାଖରେ

    କାଣିଚାଏ ସ୍ମୃତି ନେଇ

ହସି ହସି ଯଦି ରହିବୁ ଖୁସିରେ

   ଶାନ୍ତିରେ ଯିବି ମୁଁ ଶୋଇ ।

ଦୁହିତା ରୂପରେ ପାଇଥିଲି ତୋତେ

    ଦୁଇ କୂଳ ଯିବୁ ଛୁଇଁ

କୋଟିଏ ଆୟୁଷ ଲାଗି ଯାଉ ତୋତେ

    ହସୁଥା ମୋ ନୀଳକଇଁ ।