ମୁଁ ସୁବିଧାବାଦୀ ନା ସ୍ବାର୍ଥପର

ନିଜକୁ କି କେହି ଥାଏ କି ପଚାରି

ମୁଁ ସୁବିଧାବାଦୀ ନା ସ୍ବାର୍ଥପର

କାହା ପାଇଁ କ'ଣ କରିଛି ଜୀବନେ

ପାଇଛି କି କେବେ ଠିକ୍ ଉତ୍ତର ?

ଯେଉଁ ଦୁହେଁ ମୋତେ ଦୁନିଆ ଦେଖାଇ

ମଣିଷ ଗଛଟେ କରି ଗଢ଼ିଲେ

ଆତ୍ମତୃପ୍ତି ପାଇଁ କେତେ ମିଠା ଫଳ

ଅଜାଡ଼ି ଦେଇଛି ତାଙ୍କ ଅଣ୍ଟିରେ ?

ଯେଉଁ ଗାଆଁ ମାଟି ପାଣି ପବନରେ

ହସିଖେଳି ଛୋଟୁ ହୋଇଲି ବଡ଼

ତା' ପାଇଁ କେବେ କି ଅନ୍ତର ଗହ୍ବରେ

ଘେରାଇ ପାରିଛି ସୁରକ୍ଷା ବାଡ଼ ?

କାହା ଦୁଃଖ ଲୁହ ପୋଛିଛି କି କେବେ

ବିପଦ ସମୟେ ରହି ପାଖରେ

ଦୁଃଖୀ ପାଇଁ ହୃଦ ଅଛି କି ତରଳି

ବାନ୍ଧି ପାରିଛି କି ସ୍ନେହ ପ୍ରେମରେ ?

ଯେଉଁ ମିଠା ଭାଷା ତୁଣ୍ଡରେ ବୋଳି ମୁଁ

ଶିକ୍ଷା ସଭ୍ୟତାର ଚୁମିଲି ମଥା

ତାହା ପ୍ରତି କେତେ ପ୍ରେମ ଭାବ ସତେ 

କରିଛି ହୃଦୟ କେବେ କି ଚିନ୍ତା ?

କଳା ସଂସ୍କୃତିରେ ନିପୁଣ ଓଡ଼ିଶା

ମୋ ରାଜ୍ୟ ବୋଲି କରି ଗରବ

ବହାର ପ୍ରଦେଶେ ତା' ସୁନାମ ରଟି 

ମନାସି ପାରିଛି କେବେ କି ଶୁଭ ?

ମୋ ଦେଶ ଭାରତ ମରତେ ଉନ୍ନତ

ସାର୍ବଭୌମ ଗଣତନ୍ତ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ରରେ

ଅନୁପ୍ରାଣିତ ମୁଁ ହୋଇଅଛି କେତେ

ତା'ର ଯେତେ ନୀତି ଆଦରଶରେ ?

ମୁଁ ମୋର କହି ହୁଏନି କି ବାଇ

ଲୋଭ ମୋହ ଈର୍ଷା ଅହଂକାରରେ

ଆତ୍ମାର ଡାକକୁ ଶୁଣିଛି କି କେବେ

ଚଞ୍ଚଳ ମନଟା ନିଜ ଭିତରେ ?

ସ୍ବାର୍ଥକୁ ସାରଥୀ କରି ଚଳେ ନିତି

ଉଣ୍ଡାଳି ନିଜର ସୁଖସୁବିଧା 

ଚିହିଁକି ଉଠେନି କି କ୍ଷୁବ୍ଧ ମନ

ଆସିଲେ ସେଥିରେ ଟିକିଏ ବାଧା ?

କିପରି କହିବି ଭଲ ବୋଲି ମୁଁ

ନଶ୍ବର ଦେହକୁ ଭାବି ନିଜର

ମନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଯେତେ କର୍ମ କରେ

ପଥକୁ ହୁଏ କି ସଖା ସୋଦର ?

ଦୁଃଖ ଯେବେ ଆସେ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ପାଶେ

ମଥା ପିଟିପିଟି କରେ ଗୁହାରି

ସୁଖର ସାଗରେ ପହଁରିଲା ବେଳେ

ମନ ନଥାଏ କି ତାଙ୍କୁ ପାଶୋରି ?

ଏତେ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ପାଇଥାଏ ନିଶ୍ଚେ

ଜାଣିବାକୁ ଥିବା ତା'ର ଉତ୍ତର

କେବଳ ନୁହଁଇ ସେ ସୁବିଧାବାଦୀ 

ତାହା ସହିତ ମଧ୍ୟ ସ୍ବାର୍ଥପର ।।