ମର୍ତ୍ତ୍ଯର ଈଶ୍ବର

ଏ ଏମିତି ଜଣେ ଈଶ୍ବର

ଯିଏ ବିଦ୍ୟମାନ ପ୍ରତି ପରିବାରରେ 

ଯାହାଙ୍କ ପରିଶ୍ରମରେ କ୍ଲାନ୍ତ କି ବିଶ୍ରାମ ନଥାଏ

ଯିଏ କି କାନ୍ଦିଲେ ଆଖି ଓଦା ନହୋଇ

ଛାତି, ମନ ଓ ହୃଦୟ ସରସର କୋହରେ ଓଦା ହୁଏ ।

ଏ ଏମିତି ଏକ ଦେବତା

ଯେ ଦିଶନ୍ତି ଅଗ୍ନିପରି କିନ୍ତୁ ମନରେ ଶୀତଳ ଜଳ

ଯିଏ ଚାଲିଲେ ମାଟି କ'ଣ କଙ୍କଡ଼ ପଥର ବି ନମ୍ର ହୁଏ

ପାଦରେ କଣ୍ଟା ପଶିଲେ ଝରେ ରକତ ଟୋପା

ହେଲେ ଏ ପାଦ ଥକେନି ରାସ୍ତାର କଣ୍ଟା ପଛେ ଥକିଯାଏ ।

ଏ ଏମିତି ଜଣେ ପ୍ରଭୁ

ମେଘନାଦ ପ୍ରାଚୀର ହୋଇ ସାଜଇ ରକ୍ଷକ

ଯିଏ ଅନ୍ଧକାରେ ନିଜେ ଜଳି ଆଲୋକ ଦିଏ

ବିନା ପ୍ରଶିକ୍ଷଣେ ଅଭିନୟରେ ଚମତ୍କାର କରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ

ଭୋକିଲା ଉଦରେ, ଲୁହସାଗରେ ବୁଡ଼ି ଅସରନ୍ତି ହସାଏ ।

ଏ ଏପରି ଭଗବାନ 

ଯେ ମର୍ତ୍ତ୍ଯରେ କର୍ତ୍ତବ୍ଯ, କର୍ମ, ଧର୍ମ ପାଳନ୍ତି

ସଂଘର୍ଷ ନାବେ ନାଉରୀ ସାଜି ଜୀବନ ନଦୀ ପାର କରାଏ

ଶରୀରକୁ କରି ଗାଡ଼ି, ଘୋଡ଼ା, ଉଡ଼ାଯାହାଜ

ବାପା ସେ, ପୁଅଝିଅଙ୍କୁ କାନ୍ଧପାଲିଙ୍କି ରେ ବସାଇ ବୁଲାଏ।