ମୃତ ସମୟ

ଆଜି ବି ତୁମ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା

ଠିକ୍ ଆଗ ଭଳି

ଲୁଚାଛପା ବାଦଲ ଭିତରେ

କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ର ସାହଚାର୍ଯ୍ୟ ଖୋଜୁଛ ।

ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ରଖୁଛ

ସେ ଦେଖି ପାରୁଛି ତୁମକୁ

ଦ୍ବନ୍ଦ୍ୱ ଆଉ ଶୂନ୍ୟତା ଭିତରେ

ଘାଣ୍ଟିହୋଇ,

ବଞ୍ଚିବାର ପ୍ରୟାସ କରୁଛ

କାରଣ ତୁମ ହୃଦୟ ଆଉ ସ୍ଥାନ ର

ଦୂରତ୍ୱ ଅନେକ ।

ଅତୀତରେ ଯିଏ ତୁମର ରୂପଶ୍ରୀ ଥିଲା

ଆଜି ସିଏ ଅନ୍ୟ ର ସହଧାର୍ମିଣୀ

ଅହରହ ଅଣ୍ଡାଳି ଚାଲିଛ ନିଜକୁ

ତା'ର ବର୍ତ୍ତମାନ ର କବିତା ଫାଙ୍କରୁ ।

ନିଜକୁ ତନ୍ନତନ୍ନ କରି 

ଖୋଜି ବୁଲୁଛ ତା'ର

ଉଦାସିଆ ଆଖିରେ.....

ସବୁ ଦେଖିପାରୁଛି ସେ

ତେବେ ବି,

ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଥିବା

ସମୟ ଗୁଡ଼ିକୁ

ଆଉ ଘାଣ୍ଟି ବାକୁ ଚାହୁଁନି ସେ ।

ସର୍ବ ଜ୍ଞାତ ସିଏ ମହାଦ୍ରୁମ ଭଳି

ମୃତ ସମୟ ଯେ କେବେ

ଜୀବିତ ହୋଇ ପାରେନା

ଆୟୁଷ ର ସୁଅରେ ।

ଆଜି ବି ସେ କବିତା ଲେଖୁଛି

କିନ୍ତୁ ତା' କବିତା ର ଲହରୀ ରେ

ତୁମେ ଆଉ ଭାସୁନ

କେବଳ ଭାସୁଛି ତା'

ଆତ୍ମାର ମଣିଷ ଟେ,

ଯିଏ ତାକୁ ତୃପ୍ତି ଦେଇ

ପ୍ରତିଶୃତି ଟିଏ ସାଙ୍ଗେ ନେଇ

ଚାଲି ଯାଇଛି.......।