ମନେପଡେ

ସୁଖ ଦୁଃଖ ଭରା ଜୀବନର ଧାରା

ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଙ୍କ କଷି

ଅତୀତ ହୃଦୟେ ଭାଲେ ଭବିଷ୍ୟତ

ଭାଗ୍ୟ ଦୋଳି ପାଏ ଫାଶୀ ।

ବରଷ ବିତିଲା ମନେ ଭୟ ରଖି

ଶୂନ୍ୟେ ହୁଏ ଅଟ୍ଟହାସ

କରୋନା ହାତରେ ଯମର ଦଉଡ଼ି

ନିତି ପ୍ରାଣେ ଭୟ ତ୍ରାସ ।

ବୃଦ୍ଧ ଜନ୍ମଦାତା ଛାତିରେ ପଥର

ସନ୍ତାନ ମରଣ ଦେଖି

କରୋନା ପୀଡ଼ିତ ବୋଲି ହୁଏ ମୃତ

ନଛୁଇଁ ଅଶ୍ରୁଳ ଆଖି ।

ପୁରିଲା ବରଷ  ଲିଭାଇ ହରଷ

କିଛି ସ୍ୱସ୍ତି ଜନଗଣ

ମୁଖେ ତୁଣ୍ଡି ବାନ୍ଧି ବ୍ୟବଧାନ ରଖି

ଗମନା ଗମନେ ରଣ ।

ମୁଣ୍ଡ ଗଣତିରେ  ମହୋତ୍ସବ ହୁଏ

ଭିଡକୁ ଡରିଲେ ଲୋକ

କେତେ କଳାକାର ସାମ୍ବାଦିକ ପ୍ରାଣ

ମରଣେ ଲୋତକ ଶୋକ ।

ଚଉଦିଗେ ଭାସେ କାଳିମା ତମସା

ଋଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟାପୀଠ ଦ୍ଵାର

ଶିକ୍ଷା ବାଧାଗ୍ରସ୍ତ  ବ୍ୟବସାୟ ଧ୍ୱସ୍ତ

ଧରା କଣ୍ଠେ ଦୁଃଖ ହାର ।

କଳଙ୍କିତ ଏଇ  କରୋନା ଅଧ୍ୟାୟ

କେବେ ଯେ ବିଲୁପ୍ତ ହେବ

ଆଗାମୀ ବରଷ ସତେ ସୁଖେ ଯିବ

କାନ୍ଦ ନେଇ ହସ ଦେବ ।