ମମତାମୟୀ ମାଆ

ତ୍ୟାଗର ମୂରତି , କରୁଣାବାରିଣୀ,

ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ମାଆ ବାତ୍ସଲ୍ୟ-ମମତାମୟୀ |

ଜଗତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାହାରି ସାଧନା

ରକ୍ତଦେଇ ଏ ଦୁନିଆକୁ ଗଢିଛି ସେହି ।।

ତା ଗର୍ଭଗୃହେ ଅତି ସରାଗରେ

ଜୀବନ ହେଲା ମୋ ଅୟମାରମ୍ଭ ।

ତା ପଣତକାନୀ ସୁଶୀତଳ ଛାଇ

ଚଳାପଥେ ଭରିଦେଲା କେତେ ସୌରଭ ।।

ଆଖି ଲୁହ ଛିଂଚି ଖତ,ସାର ଦେଇ

ଛୋଟ ଚାରାଟିକୁ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ କରିଲା ।

କଂଚା, ପଥୁରିଆ ମଟାଳ ମାଟିକୁ

ନିଜ ରକ୍ତ, ମାଂସେ ନୂତନ ଆକୃତି ଦେଲା ।।

ଥିଲି ସୁନାପୁଅ ତା କୁଳନନ୍ଦନ

ସେନେହେ ଡାକୁଥିଲା ନୟନତାରା ।

କହୁଥିଲା ତାର ଅସମୟେ ବୃଦ୍ଧାକାଳେ

ତାର ଅନ୍ଧରଳଉଡି ହେବ ସାହାରା ।।

ବଡ଼ ଅଫିସର ହୋଇ ,ସୁନ୍ଦରୀ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଲି,

ମାୟା ବନ୍ଧନରେ ନିଜକୁ ହଜେଇ ଦେଲି ।

ସ୍ତ୍ରୀ ବ୍ଯୟବରାଦରେ ବ୍ଯସ୍ତ ରହି ପୁଣି

ମାଆର ମମତା ସବୁ ଭୂଲି ମୁଁ ଗଲି ।।

ଭୂଲିଗଲି ଭୋକ ଉପାସରେ ରହି ଯିଏ

ଦିନେ ପେଟ ପୂରା ମୋତେ ଖୁଆଉଥିଲା ।

ସୁଖେ ନିଦ୍ରା ଯିବି ବୋଲି ନିଜ ସେଜ ଦେଇ

ନିତି ଓଦା ସେଜରେ ସେ ଶୋଉଥିଲା ।।

ଆଜି କୋଟିପତି ହୋଇ ମୁଁ ଗଲି,

ମମତା ବନ୍ଧନ ଛାଡି ଆସିଲି ।

ପାଇଲି ବଂଗଲା ,ପୋଷା କୁକୁର

ବୁଦ୍ଧାଶ୍ରମ ହେଲା ମୋ ମାଆର ଘର ।।

ଦେଇ ନାହିଁ କେବେ ସନ୍ତାନର ସେବା

ତାର ଅସମୟେ ଦୁର୍ଦ୍ଦିନେ ।

ମାଆ ବୋଲି ଆଜି କେମିତି ଡାକିବି,

ନିଜ କୁକର୍ମ ପାଇଁ ନିନ୍ଦିତ ହେଉଛି ମନେ ।।

ସଂସାର ପଥରେ ହାତ ଧରି ମୋର

ବାଟ ଚାଲିବା ଯିଏ ଶିଖେଇ ଥିଲା ।

ବଡ ହୋଇ ଆଜି ତାକୁ ଭୂଲିଗଲି

କୋମଳ ଓଠେ ଯେ ଭାଷା ସଂଚରି ଥିଲା ।।

ନିସ୍ବାର୍ଥପର ତା'ର ସ୍ନେହ ମମତା

କାର୍ଯ୍ୟ ଯାର ସଦା ଭଲପାଇବା ।

ସୂରକ୍ଷାକବଚ ଅଟେ ତାର ପ୍ରେମ

କଣ୍ଟକିତ ପଥେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରିବା ।।

ମା ପରି ଦେବୀକୁ ଗୃହ-ମନ୍ଦୀରରେ

ଯେଣୁ ସ୍ଥାନ ଟିକେ ଦେଇପାରିଲି ନାହିଁ ।

ଦାନଧର୍ମ କରି କୋଟି ଖର୍ଚ କଲେ

ମୁଁ ମଣିଷେ ଗଣନା ହୋଇବି କାହିଁ ।।

ତା' ସ୍ବପ୍ନ ମହଳ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ,

ସଂକଳ୍ପ ନିଅହେ ସନ୍ତାନ ଗଣ ।

ତା' ଚରଣ ତଲେ ଯୋଡ଼ ହସ୍ତ ହୋଇ

ନିତି ଅରପିବା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସୁମନ ।।

ମାଆର ତୁଲନା ମାଆ ଏକା ସିନା

ତାହାକୁ କିଏ ବା ସରି ।

ଦିନ ରାତି ବସି ତା'ର ଗୁଣ ରାଶି 

ଭାଷିଲେ କି ଯିବ ସରି ।।