ମାୟା ମୃଗ ବଧ

ଶୁଣ କୋଵିଦେ ରାମାୟଣ ରସ

ଅକଳନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ସହଜ

ଉପାୟ ଅଟଇ ଏହି ରାମୟଣ

ତୁଳା ପରି ପାପ ହେବ ଦହନ ।

ଶୁଣିଲେ କର୍ଣ୍ଣ ରେ

କଳ୍ପନ୍ତର ପାପ ବିଧ୍ଵଂସ କରେ

ନାସା କର୍ଣ୍ଣ ହୀନ ହୋଇ ଅସୁରୀ

ପ୍ରବେଶିଲା ଯାଇ ସେ ଲଙ୍କା ପୁରୀ

ବିଂଶ ପାଣି ପଦେ ଜଣାଇ କହେ

ତ୍ରିଶିର , ଦୂଷଣ, ଖର ହତ ହେ ।

ବିହିଲେ ଏ ଦଶା

ଦଶାନନ କହେ କି ଲୋକ ହସା

ଏ ସାରା ସଂସାରେ ଆନ କେ ଅଛି

କହ ବେଗେ କେହୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଛି

କହଇ ଅସୁରି ପଞ୍ଚ ବଟୀ ରେ

ଆସି ରହୁ ଛନ୍ତି ବେନି କୁମରେ  ।

ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ 

ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ମୋତେ କଲେ ଏ ସନ

ତାଙ୍କ ର ରମଣୀ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ

ବୈଦେହୀ ବୋଲିଣ ନାମ ତାଙ୍କରି 

ମନ୍ଦୋଦରୀ ଠାରୁ ଅନେକ ବେଶୀ

ସୁନ୍ଦରୀ ପ୍ରିୟା ତା ଚାରୁ ରୂପସୀ ।

ତୋ ପାଇଁ ତାହାକୁ

ଆଣୁ ଆଣୁ ମୋତେ ଦେଲେ ଦଣ୍ଡକୁ

ସୂର୍ପଣଖା କଥା ଶୁଣି କ୍ରୋଧରେ

ପ୍ରଜ୍ଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନି ହୋଇଲା ଖରେ 

ରାବଣ ତକ୍ଷଣେ ମାରୀଚ ପାଶେ

ଯାଇ ଆପଣା ର କୁଟ ପ୍ରକାଶେ ।

ବୋଇଲା ମାରୀଚ 

ସାଜ ତୁହି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ବତାୟୁ ବେଶ

ଆଶ୍ରମ ର ଆଖ ପାଖ ରେ ଖେଳି

ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଙ୍କୁ ଆଣ ଭୁଲାଇ 

ଅଚାନକ ଚାହିଁ ଦେଲେ ଚକିତେ

ଦେଖିଲେ ଜାନକୀ କି ଆଚମ୍ବିତେ ।

ଖେଳେ ମ।ୟମୃଗ

ହେମ ଅଜିନ ରେ ମୋହେ କୁରଙ୍ଗ

 ବୀଣା ଜିଣ। ଭାଷୀ ଶ୍ରୀ ରାମେ ଭାଷୀ

ଆଣ ମୃଗ ବଧୀ କେଡେ ସାହସୀ

ଜାଣିବି ଆଣିଲେ ଏହାକୁ ମାରି

ଅଜିନେ ବସନ୍ତି ମୁହିଁ ଏହାରି ।

କହଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ

ମାରୀଚ ନିଶ୍ଚେ ଏ କପଟୀ ଏଣ  ।

ବାସ୍ତବ ବିଶ୍ୱେ କି ସତ୍ୟ  ଏସନ

ମାୟାରେ ମାରୀଚ କୁରଙ୍ଗ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ 

ସାଜି ଉଭା ଆହା ଏହି ସୂରଙ୍ଗେ

ନଜାଅ ତହିଙ୍କି ଏକାକୀ ତୁମ୍ଭେ ।

ମାନ ମୋ ବଚନ

ଲୋଭ ହିଁ ବିନାଶ ମୂଳ କାରଣ 

ବାର ବାର ତହିଁ ଜାନକୀ ସତୀ

କହି ବାରୁ ରାମ ଗଲେ ଝଟତି 

ଦୂରୁ ଚାହିଁ ରାମ ରମ୍ୟ ଜ୍ୟୋତି କୁ

ଧାଇଁଲା ସେ ମୃଗ ବନ ମଧ୍ଯ କୁ ।

ରଖ ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ 

ମୃଗ ରଡି କରେ ଧାଇଁ ଧାଇଁଣ 

 ଆଚମ୍ବିତ କଥା ଶୁଣି ଶ୍ରୀରାମ

ଭାଳିଲେ ରାକ୍ଷସ ମାୟା ଏ ସନ 

କୋଦଣ୍ଡ ନାରାଚ ପେଶି ତକ୍ଷଣ

କଲେ ମାରୀଚ ର ପ୍ରାଣ ହରଣ 

ଭୟଙ୍କର ବେସେ

ମରି ସେହି ବନେ ପଡିଲା ଶେସେ ।