ମାଟିଘର

ସମୟ ଚାଲିଛି ନିତି ନିଜସ୍ବ ବାଟରେ

           ସୁଷମା ନିରେଖି ଫଗୁଣ ହାଟରେ

ମଣିଷ ବଦଳାଇଛି ଆପଣା ଠିକଣା

          ଲୁହ ଆଉ ଲହୁର ଉଜାଣି ସୁଅରେ ।

ଜଙ୍ଗଲ ଛାଡ଼ି ସେ ଆସି ରହିଲା ମାଟି ଘରେ

        ସୁଖର ସପନ ନେଇ ମହାଆନନ୍ଦରେ

ବେସୁରା ଜୀବନ ତା ସଙ୍ଗୀତରେ ଭରିଲା

          ସରସତା ଖେଳିଲା ମନ ମନ୍ଦିରରେ ।

ସମୟ କ୍ରମେ ଋତୁ ପରେ ଋତୁ ଧରାକୁ ଛୁଇଁଲା 

       ଦିନ ମାସ ବର୍ଷ ଦଶନ୍ଧି ବିତି ଯେ ଚାଲିଲା

ମାଟି ଘରେ ସେଇ ସ୍ବପ୍ନ ବିଧୂର ପ୍ରତିଟି କ୍ଷଣ

     ଶିଶିର ଭିଜା ହୃଦୟ ରେ ତା' ମଳୟ ବୁଣିଲା ।

ବୈଶାଖ ଯେବେ ତପ୍ତକଲା ଧରଣୀର ତନୁଲତା

 ମାଟିଘର ଭରିଥିଲା ହୃଦୟ ସହ ଶରୀରେ ଶୀତଳତା,

ଶୀତର ସେ ପ୍ରଚଣ୍ତ ଜାଡକୁ ଅଚିରେ ଦେଇ ଦୂରେଇ

   ପାଇଥିଲା ସେ ସେଇ ମାଟି ଘରେ ପ୍ରୀତିର ଉଷ୍ଣତା ।

ମାଟିଘର ଆଜିବି ଲାଗେ ସଭିଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ଆପଣାର

  ଆକାଶର ଛାତି ତଳେ, ସେ ପ୍ରେମ ନିରୀହ ମାଟିର

ତା'ସେ ମାଟି ଲେପା କାନ୍ଥର ମିଠା ମିଠା ବାସ୍ନା 

 ସ୍ମୃତିହୋଇ ରହିଛି ମନେ ସତେକି ସୁନେଲି ଅତୀତର ।।