ମା

     

ଦଶ ମାସ ତୁହି ଗର୍ଭ ରେ ଧରିଣ

    ଦେଲୁ ଆଲୋକର ସତ୍ତା

ପାଳନ କରିଣ ଦୁନିଆ ବୁକୁରେ

   ସାଜିଲୁ ପାଳନ କର୍ତ୍ତା l

ହାତ ଧରି ମା ଚାଲି ଶିଖେଇଲୁ

    ଅଳି ଅଝଟ ତୁ ସହିଲୁ

ନିଜ ଖୁସି ତୁହି ନିଜେ ବଳି ଦେଇ

    ଆମକୁ ହସାଉ ଥିଲୁ l

ମମତାମୟୀ ତୁ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦାୟିନୀ

     ତୁଳନା ତ ତୋର ନାହିଁ

ସନ୍ତାନ ଆଖିରେ ଦୁନିଆ ଦେଖୁତୁ

    ସବୁ କିଛି ସେ ତୋ ପାଇଁ l

 ଅବାଟରେ କେବେ ଚାଲିଗଲେ ଆମେ

        ଉଗ୍ରରୂପ ତୁ ଦେଖାଉ

    ନିଜ ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗେଇ ତୁ

        ସତ ପଥେ ଟାଣି ନେଉ l

  ଜୀବନ ଦୁଆରେ ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷା ତ

       ତୋ ଠୁ ହୁଏ ଆରମ୍ଭ

 ମଣିଷ ଗଢୁ ତୁ ସଂସ୍କାର ବି ଦେଉ

     ନ ଥାଏ କିଛି ଅସମ୍ଭବ l

 ସନ୍ତାନ ମୁହଁ କୁ ଚାହିଁ ଦେଲେ ତୁହି

         ସବୁ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଯାଉ

 ପାଇବା ର କିଛି ଆଶା ତୁ ନରଖି

     ତୋ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିଥାଉ l

 ତୋ ପଣତ ଅଟେ ଶିରିକ୍ଷେତ୍ର ନେତ

         ଘଣ୍ଟ ଘୋଡାଇ ଥାଏ

  ତୋ କୋଳ ଅଟେ ରତ୍ନ ସିଂହାସନ

         ସୁରକ୍ଷା କବଚ ହୁଏ l

 

ପୁଅ ଝିଅ ତୋର ଯେତେ ବଡ ହେଲେ

       ତୋ ପାଖରେ କୁନି ସନ୍ତାନ

  ପଇସା ନଚାହିଁ ତୁ ପଚାରି ହେଉ ଯେ

          ଖାଇଛୁ କି ନାହିଁ ଧନ l

ଜୀବନ ବୁକୁରେ ଯେତେ ଝଡ ଆସୁ

     ସବୁକୁ ସାମ୍ନା ତୁ କରୁ

ସୁରକ୍ଷା ଦେଉ ତୁ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁ

     ସଂହାରିଣୀ ବେଶ ଧରୁ l

 ତୁହିଁ ଯେ ମମତା ତୁହିଁ ଯେ କ୍ଷମତା

         ତୁହିଁ ଅଟୁ ନିରାପତ୍ତା

 ଯୁଗେ ଯୁଗେ ତୋର ବନ୍ଦନା କରୁଛୁ

         ତୁ ଅଟୁ ସମର୍ପିତା l

   ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ମା ବଡ ଅଟୁ ତୁହିଁ

        ତୁଳନା ନାହିଁ ଯେ ତୋର

   ଯୁଗେ ଯୁଗେ ତୁହି ଚିର ପୂଜନୀୟା

        ଘେନ କୋଟି ପ୍ରଣତି ମୋର ll