ଲୋତକ

ଝରି ଯାଉଥିଲା, ଲୋତକ ଚକ୍ଷୁରୁ,

କାନ୍ଧୁଥିଲି କଇଁ କଇଁ ।

ନ ଥିଲା ପେଟରେ, ଖୁଦ ଯାଉ ପୁଳେ,

ଶୂନ୍ୟକୁ ଥିଲି ମୁଁ ଚାଇଁ ।।

ବାବୁ ବାବୁଆଣି, ପୋଲାଉ ଖୁଆନ୍ତି,

ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବଳେ ।

ଦରିଦ୍ର କାଙ୍ଗାଳ, ଥିଲି ମୁହିଁ ସତ,

ଈର୍ଷାଳୁ ନଥିଲି ତିଳେ ।।

ନ ପାଇଲେ ଦାନା, ନ ହୁଏ ଆତୁର,

ଉପବାସେ ଯାଏ ସୋଇ ।

ହାତ ପାତି ନାହିଁ, ଦୁଆର ଦାଣ୍ଡରେ,

ମାଆ ମାଉସୀଏ କହି ।।

ଛିଣ୍ଡା କଟା ଫଟା, ପିନ୍ଧୁ ଥିଲି ସତ,

କତରାକୁ ଯୋଡି ସେଇଁ ।

ବାବୁ ହାକିମର, ପୋଷାକତ ଭାଗ୍ୟ,

କର୍ମ ଫଳ ଦିଏ ସ୍ୱାଇଁ ।।

ଦେଖୁଥାଏ ନୀତି, ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆରରୁ,

ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀଙ୍କର ଭେକ ।

ପଢିବି ନିଶ୍ଚୟ, ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବି,

କରିବି ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ରେକ ।।

ଝରାୟେ ଲୋତକ, ବିଦ୍ୟାଳୟ ପାଇଁ,

ଜ୍ଞାନ ବୁଦ୍ଧି ବିଦ୍ୟା ପାଇଁ ।

କିଏ ସେ ପୋଛିବ, ମୋ ଆଖିରୁ ଲୁହ,

ସାହା ଏକା ସେ ଗୋସେଇଁ ।।

ପଢିବି ଗଢିବି, ଭବିଷ୍ୟତ ମୋର,

ଥିବା ଯାଏ ଶେଷ ସ୍ୱାସ୍ ।

ମାଗି ଯାଚି ବହି, କରିଥିଲି ମୁଇଁ,

ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ପ୍ରବେଶ ।।

କରି ନିଜ କର୍ମ, ବିଲ ବାଡ଼ି କାମ,

ପଢ଼ୁଥିଲି ସବୁ ପାଠ ।

ଯେତେ ଝରୁ ପଛେ, ଚକ୍ଷୁରୁ ଲୋତକ,

ପଢୁଥାଏ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।।